відаво́чнік, -а, мн. -і, -аў, м.

Сведка якога-н. здарэння, падзеі.

|| ж. відаво́чніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

відаво́чнік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. відаво́чнік відаво́чнікі
Р. відаво́чніка відаво́чнікаў
Д. відаво́чніку відаво́чнікам
В. відаво́чніка відаво́чнікаў
Т. відаво́чнікам відаво́чнікамі
М. відаво́чніку відаво́чніках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

відаво́чнік м. очеви́дец

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

відаво́чнік, ‑а, м.

Тое, што і відавочца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Відаво́чнік ’сведка здарэння’ (БРС, КТС, Сцяшк. МГ) утворана ад відавочны і суф. ‑нік.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Відавочац ’сведка, відавочнік’ (КТС). Калька з рус. очевидец ’тс’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

очеви́дец све́дка, -кі м., відаво́чнік, -ка м., відаво́чца, -цы м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

свиде́тельствовать несов.

1. све́дчыць;

очеви́дец свиде́тельствует відаво́чца (відаво́чнік) све́дчыць;

2. (служить свидетельством) све́дчыць, гавары́ць (пра што), пака́зваць (што);

успе́хи нау́ки и те́хники свиде́тельствуют о расцве́те культу́ры по́спехі наву́кі і тэ́хнікі све́дчаць (гаво́раць) пра ро́сквіт культу́ры (пака́зваюць ро́сквіт культу́ры);

3. (осматривать) агляда́ць;

свиде́тельствовать больно́го агляда́ць хво́рага;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)