Verbum

анлайнавы слоўнік

вы́кленчыць гл. кленчыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

вы́кленчыць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вы́кленчыць сов., разг. вы́просить, вы́клянчить;

в. гро́шай — вы́просить (вы́молить, вы́клянчить) де́нег

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вы́кленчыць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак., што, чаго.

Разм. Дамагчыся чаго‑н. пастаяннымі просьбамі; выпрасіць. Выкленчыць грошай.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

кле́нчыць, -чу, -чыш, -чыць; незак.

1. Станавіцца на калені.

2. перан. Настойліва прасіць, выпрошваць што-н.

Настойліва ўгаворваць, к. застацца.

|| зак. укле́нчыць, -чу, -чыш, -чыць; -чаны (да 1 знач.) і вы́кленчыць, -чу, -чыш, -чыць; -чаны (да 2 знач.).

Укленчыць перад абразамі.

Выкленчыць у маці грошай.

|| наз. кле́нчанне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

вы́молить сов. вы́маліць, вы́прасіць; вы́кленчыць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

выкле́нчваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да выкленчыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вы́кленчаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад выкленчыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вы́кленчаны разг. вы́прошенный, вы́клянченный; см. вы́кленчыць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вы́канючить сов., прост., обл. вы́прасіць, вы́кленчыць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)