валок - Пошук - Асноўныя

вало́к, -лка́, мн. -лкі́, -лко́ў, м.

Доўгая града згрэбенага сена, збажыны і пад.

Зграбаць сена ў валкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Вало́к

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

	адз.
Н.	Вало́к
Р.	Валка́
Д.	Валку́
В.	Вало́к
Т.	Валко́м
М.	Валку́

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вало́к

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

	адз.	мн.
Н.	вало́к	валкі́
Р.	валка́	валко́ў
Д.	валку́	валка́м
В.	вало́к	валкі́
Т.	валко́м	валка́мі
М.	валку́	валка́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вало́к I, -лка́ м., с.-х. вало́к

вало́к II, -лка́ м.

1. тех. вало́к, ва́лик, валёк;

2. (в ткацком станке) ска́лка ж.

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вало́к^II техн. вало́к, -лка́ м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вало́к^I с.-х. вало́к, -лка́ м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вало́к, ‑лка, м.

1. Доўгая града згрэбенага сена, збажыны і пад. Працавалі дружна: жанчыны зграбалі сена ў валкі, мужчыны складалі ў копы і падносілі іх на насілках да адонкаў. Сабаленка.

2. Цыліндрычны вал невялікіх памераў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Вало́к ₁ ’каток’ (Яруш., ДАБМ, 825). Да вал ₃.

Вало́к ₂ ’папярочная планка ў граблях’ (Шатал.); ’частка грабель’ (Выг. дыс.); ’ворчык’ (Мат.). Да вал ₃.

Вало́к ₃ ’доўгія вузкія кучы сена’ (БРС, КЭС, Янк.₂). Да вал ₄.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Вало́кі

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

	мн.
Н.	Вало́кі
Р.	Вало́к Вало́каў
Д.	Вало́кам
В.	Вало́кі
Т.	Вало́камі
М.	Вало́ках

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вало́ка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

	адз.	мн.
Н.	вало́ка	вало́кі
Р.	вало́кі	вало́к
Д.	вало́цы	вало́кам
В.	вало́ку	вало́кі
Т.	вало́кай вало́каю	вало́камі
М.	вало́цы	вало́ках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Verbum