бязмо́ўны, -ая, -ае.

1. Пазбаўлены магчымасці гаварыць.

Бязмоўная жывёліна.

2. Маўклівы, баязлівы, які не адважыцца слова сказаць.

Ён стаў пануры і б.

3. перан. Ціхі, напоўнены цішынёй.

Б. лес.

|| наз. бязмо́ўнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

бязмо́ўны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. бязмо́ўны бязмо́ўная бязмо́ўнае бязмо́ўныя
Р. бязмо́ўнага бязмо́ўнай
бязмо́ўнае		 бязмо́ўнага бязмо́ўных
Д. бязмо́ўнаму бязмо́ўнай бязмо́ўнаму бязмо́ўным
В. бязмо́ўны (неадуш.)
бязмо́ўнага (адуш.)		 бязмо́ўную бязмо́ўнае бязмо́ўныя (неадуш.)
бязмо́ўных (адуш.)
Т. бязмо́ўным бязмо́ўнай
бязмо́ўнаю		 бязмо́ўным бязмо́ўнымі
М. бязмо́ўным бязмо́ўнай бязмо́ўным бязмо́ўных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

бязмо́ўны

1. бесслове́сный;

~ная жывёліна — бесслове́сное живо́тное;

2. кро́ткий, поко́рный, безотве́тный;

3. перен. (исполненный тишины) безмо́лвный; молчали́вый;

б. лес — безмо́лвный (молчали́вый) лес

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

бязмо́ўны, ‑ая, ‑ае.

Які нічога не гаворыць, маўчыць. Была Аксіння бязмоўная, ціхая. Свядомасць вярталася да яе. Вярцінскі. // Які неахвотна гаворыць, не любіць гаварыць; маўклівы. Строгі, амаль бязмоўны палкоўнік, здаралася, выклікаў Ніну ноччу. Васілевіч. // перан. Які не адважваецца, не асмельваецца падаць свой голас; баязлівы. [Ярохін:] — Чалавек павінен быць вясёлы, жыццярадасны, і няма ніякай патрэбы ператварацца яму ў нейкую бязмоўную мумію. Шамякін. Будучы пісьменнік бачыў, як уласніцтва, кожнадзённы клопат пра кавалак хлеба ў хаце, вечныя нястачы нявечылі жыццё жанчыны, ператваралі яе ў парабчанку, у бязмоўную служку мужа і свёкра. Кудраўцаў. // Які выражаецца без слоў, не суправаджаецца словамі. Бязмоўны погляд. □ І я чытаю ў.. [вачах], як і тады, адно бязмоўнае пытанне: «Ці праўда гэта, што ты — мой найлепшы друг?» Брыль. Міхась стаіць, знявагі поўны, І погляд кідае бязмоўны. О, колькі крыўды ў ім, абразы!.. Колас. // перан. У якім не чуваць ніякіх гукаў; ціхі. Бязмоўны лес. □ Чэсік любіць блукаць па гэтых бязмоўных могілках. Васілевіч. // перан. Такі, дзе адсутнічаюць гукі мовы, гаворка. Білі барабаны, гайдалася, як ніва перад бурай, бязмоўная плошча, і каб гук, каб крык ці плач — толькі гром барабанаў. Машара.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

безъязы́кий и безъязы́чный (немой) без’язы́кі; (не владеющий речью) бязмо́ўны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

бесслове́сный

1. бязмо́ўны;

2. (молчаливый) маўклі́вы;

3. (не выраженный словами) бяссло́ўны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

бязмо́ўна нареч.

1. кро́тко, поко́рно, безотве́тно;

2. безмо́лвно; молчали́во;

1-2 см. бязмо́ўны 2-3

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

бязмо́ўнасць ж.

1. бесслове́сность;

2. кро́тость, поко́рность; безотве́тность;

3. безмо́лвность; молчали́вость;

1-3 см. бязмо́ўны

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

безотве́тный

1. (молчаливый) бязмо́ўны, маўклі́вы;

2. (покорный) пако́рлівы, пако́рны;

3. (оставшийся без ответа) без адка́зу.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

маўклівы, негаваркі; бязмоўны (перан.)

Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)