бязмо́ўны, -ая, -ае.

1. Пазбаўлены магчымасці гаварыць.

Бязмоўная жывёліна.

2. Маўклівы, баязлівы, які не адважыцца слова сказаць.

Ён стаў пануры і б.

3. перан. Ціхі, напоўнены цішынёй.

Б. лес.

|| наз. бязмо́ўнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

бязмо́ўны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. бязмо́ўны бязмо́ўная бязмо́ўнае бязмо́ўныя
Р. бязмо́ўнага бязмо́ўнай
бязмо́ўнае		 бязмо́ўнага бязмо́ўных
Д. бязмо́ўнаму бязмо́ўнай бязмо́ўнаму бязмо́ўным
В. бязмо́ўны (неадуш.)
бязмо́ўнага (адуш.)		 бязмо́ўную бязмо́ўнае бязмо́ўныя (неадуш.)
бязмо́ўных (адуш.)
Т. бязмо́ўным бязмо́ўнай
бязмо́ўнаю		 бязмо́ўным бязмо́ўнымі
М. бязмо́ўным бязмо́ўнай бязмо́ўным бязмо́ўных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

бязмо́ўны

1. бесслове́сный;

~ная жывёліна — бесслове́сное живо́тное;

2. кро́ткий, поко́рный, безотве́тный;

3. перен. (исполненный тишины) безмо́лвный; молчали́вый;

б. лес — безмо́лвный (молчали́вый) лес

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

бязмо́ўны, ‑ая, ‑ае.

Які нічога не гаворыць, маўчыць. Была Аксіння бязмоўная, ціхая. Свядомасць вярталася да яе. Вярцінскі. // Які неахвотна гаворыць, не любіць гаварыць; маўклівы. Строгі, амаль бязмоўны палкоўнік, здаралася, выклікаў Ніну ноччу. Васілевіч. // перан. Які не адважваецца, не асмельваецца падаць свой голас; баязлівы. [Ярохін:] — Чалавек павінен быць вясёлы, жыццярадасны, і няма ніякай патрэбы ператварацца яму ў нейкую бязмоўную мумію. Шамякін. Будучы пісьменнік бачыў, як уласніцтва, кожнадзённы клопат пра кавалак хлеба ў хаце, вечныя нястачы нявечылі жыццё жанчыны, ператваралі яе ў парабчанку, у бязмоўную служку мужа і свёкра. Кудраўцаў. // Які выражаецца без слоў, не суправаджаецца словамі. Бязмоўны погляд. □ І я чытаю ў.. [вачах], як і тады, адно бязмоўнае пытанне: «Ці праўда гэта, што ты — мой найлепшы друг?» Брыль. Міхась стаіць, знявагі поўны, І погляд кідае бязмоўны. О, колькі крыўды ў ім, абразы!.. Колас. // перан. У якім не чуваць ніякіх гукаў; ціхі. Бязмоўны лес. □ Чэсік любіць блукаць па гэтых бязмоўных могілках. Васілевіч. // перан. Такі, дзе адсутнічаюць гукі мовы, гаворка. Білі барабаны, гайдалася, як ніва перад бурай, бязмоўная плошча, і каб гук, каб крык ці плач — толькі гром барабанаў. Машара.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

бязмо́ўны

1. (які нічога не гаворыць, маўчыць) stumm;

2. (маўклівы) wórtkarg, schwéigsam, éinsilbig;

3. (баязлівы) schüchtern, scheu

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

безъязы́кий и безъязы́чный (немой) без’язы́кі; (не владеющий речью) бязмо́ўны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

verschwíegen a маўклі́вы, негаваркі́, бязмо́ўны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

wordless [ˈwɜ:dləs] adj. fml or lit. маўклі́вы, бязмо́ўны;

wordless grief маўклі́вае го́ра; го́ра, яко́е не перада́ць сло́вамі

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

бесслове́сный

1. бязмо́ўны;

2. (молчаливый) маўклі́вы;

3. (не выраженный словами) бяссло́ўны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

dumb

[dʌm]

adj.

1) нямы́

2) бязмо́ўны; маўклі́вы

3) informal неразу́мны, бязглу́зды; дурны́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)