белапё́ры
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
белапё́ры |
белапё́рая |
белапё́рае |
белапё́рыя |
| Р. |
белапё́рага |
белапё́рай
белапё́рае |
белапё́рага |
белапё́рых |
| Д. |
белапё́раму |
белапё́рай |
белапё́раму |
белапё́рым |
| В. |
белапё́ры (неадуш.)
белапё́рага (адуш.) |
белапё́рую |
белапё́рае |
белапё́рыя (неадуш.)
белапё́рых (адуш.) |
| Т. |
белапё́рым |
белапё́рай
белапё́раю |
белапё́рым |
белапё́рымі |
| М. |
белапё́рым |
белапё́рай |
белапё́рым |
белапё́рых |
Крыніцы:
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
белапёры, ‑ая, ‑ае.
Які мае белае пер’е. Жыла на высачэзнай бярозе гэтая лагодная і дружная сям’я белапёрых птушак. М. Ткачоў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Пле́сні ’вяснушкі’ (светлаг., рагач., б.-каш., Мат. Гом.), плесня ’тс’ (слаўг., карм., ветк.), слаўг., карм. плесневыя ’з вяснушкамі’ (ЛА, 3), рус. смал. плесни ’вяснушкі’, плеашвыіі ’з вяснушкамі’, прыбалгыйск. ’сівы (пра масць каня)’, польск. pleśń ’чорная плесня на грабні пеўня’. Да плесня (гл.) < і.-е. plek‑sn‑i‑s ’пляма’ (Банькоўскі, 2, 607). Сюды ж ст.-бел. плеснивый, плесневый ’светла-шэрай масці’ (1552 г.), якое Булыка (Лекс. запазыч., 124) выводзіць са ст.-польск. pleśń iwy; параўн. таксама ст.-чэш. plesnivy ’пакрыты плесняй’, ’сівы, белапёры (пра каня)’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)