бальзамава́ны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
бальзамава́ны |
бальзамава́ная |
бальзамава́нае |
бальзамава́ныя |
| Р. |
бальзамава́нага |
бальзамава́най
бальзамава́нае |
бальзамава́нага |
бальзамава́ных |
| Д. |
бальзамава́наму |
бальзамава́най |
бальзамава́наму |
бальзамава́ным |
| В. |
бальзамава́ны (неадуш.)
бальзамава́нага (адуш.) |
бальзамава́ную |
бальзамава́нае |
бальзамава́ныя (неадуш.)
бальзамава́ных (адуш.) |
| Т. |
бальзамава́ным |
бальзамава́най
бальзамава́наю |
бальзамава́ным |
бальзамава́нымі |
| М. |
бальзамава́ным |
бальзамава́най |
бальзамава́ным |
бальзамава́ных |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
бальзамава́ны
дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, незакончанае трыванне
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
бальзамава́ны |
бальзамава́ная |
бальзамава́нае |
бальзамава́ныя |
| Р. |
бальзамава́нага |
бальзамава́най
бальзамава́нае |
бальзамава́нага |
бальзамава́ных |
| Д. |
бальзамава́наму |
бальзамава́най |
бальзамава́наму |
бальзамава́ным |
| В. |
бальзамава́ны (неадуш.)
бальзамава́нага (адуш.) |
бальзамава́ную |
бальзамава́нае |
бальзамава́ныя (неадуш.)
бальзамава́ных (адуш.) |
| Т. |
бальзамава́ным |
бальзамава́най
бальзамава́наю |
бальзамава́ным |
бальзамава́нымі |
| М. |
бальзамава́ным |
бальзамава́най |
бальзамава́ным |
бальзамава́ных |
Кароткая форма: бальзамава́на.
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
бальзамава́ны бальзами́рованный
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
бальзамава́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад бальзамаваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бальзами́рованный бальзамава́ны и бальзамі́раваны;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Му́мія ’бальзамаваны труп’, ’худы, не здатны да моцных пачуццяў чалавек’ (ТСБМ). Запазычана праз рус. мову, у якой з ням. Mumie < італ. mummia або і праз польск. мову (mumia), у якую слова прыйшло са ст.-франц. mumie (> франц. momie). Першакрыніцай лічыцца перс. mūmijā < mom, mūm ’воск’ (Варш. сл., 2, 1068) або араб. mômija. (Фасмер, 3, 9).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
мярцвяк, нябожчык, труп, нежывы / бальзамаваны: мумія; прах (выс.)
Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)