архітра́ў
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
архітра́ў |
архітра́вы |
| Р. |
архітра́ва |
архітра́ваў |
| Д. |
архітра́ву |
архітра́вам |
| В. |
архітра́ў |
архітра́вы |
| Т. |
архітра́вам |
архітра́вамі |
| М. |
архітра́ве |
архітра́вах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
архітра́ў, -ра́ва м., архит. архитра́в
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
архітра́ў, ‑трава, м.
Спец. Галоўная бэлька, ніжняя частка антаблемента.
[Фр. architrave.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
архитра́в архит. архітра́ў, -ра́ва м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)