мато́рка ж., разг.
1. мото́рка, мото́рная ло́дка;
2. мото́рная дрези́на
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ча́йка I ж., зоол. ча́йка
ча́йка II ж., обл. ло́дка
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
кая́к, ‑а, м.
Лёгкая скураная аднамесная лодка з двухлопасцевым вяслом у некаторых народаў Поўначы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рыба́чы, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да рыбака, належыць яму. Рыбачая лодка. Рыбачая вопратка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
плы́ткі
1. (неглубокий) ме́лкий; (о реке — ещё) мелково́дный;
2. (с мелким дном) ме́лкий; мелкодо́нный;
~кая тале́рка — ме́лкая таре́лка;
~кая ло́дка — ме́лкая (мелкодо́нная) ло́дка
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
кунга́с, ‑а, м.
Вялікая лодка без палубы (грабная або парусная), якая пашырана на Далёкім Усходзе.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пацячы́ сов., в разн. знач. поте́чь;
пацяклі́ ручаі́ — потекли́ ручьи́;
пацяклі́ слёзы — потекли́ слёзы;
ло́дка пацякла́ — ло́дка потекла́;
жыццё пацякло́ спако́йна — жизнь потекла́ споко́йно
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
зы́бацца, -аюся, -аешся, -аецца; незак. (разм.).
Гушкацца, то падымаючыся, то апускаючыся.
З. на нагах.
Лодка зыбаецца на вадзе.
Кладка зыбаецца.
|| аднакр. зыбану́цца і зыбну́цца, -ну́ся, -не́шся, -не́цца; -нёмся, -няце́ся, -ну́цца; -ні́ся.
|| наз. зы́банне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Тру́бачка ‘лодка, выдзеўбаная з тоўстай асіны’ (падзв., Нар. сл.; мёрск., Жыв. НС), ‘вузкая рыбацкая лодка’ (Касп.), тру́пка ‘лодка, выдзеўбаная з калоды’ (беш., Нар. сл.). Параўн. рус. астрах. труба́ ‘выдзеўбаная лодка-душагубка’. Да труба 1, аднак матывацыя наймення не зусім зразумелая. Магчыма, першапачаткова ў аснове ляжалі *trupa, *trupъ, параўн. каш. trëpa ‘гнілое, трухлявае дрэва’, ст.-рус. трупъ ‘ствол дрэва’, чарнаг. труп ‘пень’ і пад., у далейшым набліжаныя да труба ‘цыліндрычны пустацелы прадмет’, гл. SEK, 5, 166, 176.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
прагу́лка, -і, ДМ -лцы, мн. -і, -лак, ж.
Гулянне пехатой на свежым паветры або паездка на невялікую адлегласць для адпачынку.
П. за горад.
Вячэрняя п.
|| прым. прагу́лачны, -ая, -ае.
Прагулачная лодка (для прагулак па вадзе).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)