Пра́льня 1 ’пралля’ (ТС). Да прасці (гл.).
Пра́льня 2 ’памяшканне для мыцця бялізны’ (ТСБМ, Стан.). Да праць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
◎ Не́генькі ’далікатненькі’ (Нас.), кднёга (гл.), незвычайнае для беларускай мовы спалучэнне ‑ге‑ сведчыць пра позні або экспрэсіўны характар слова.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
◎ Падпадуха ’перапёлка’ (Дразд.), пудпудніца ’тс’ (Маш.). Гукапераймальнае. Параўн. укр. підпідьом ’для адлюстравання крыку перапёлкі’, підпідьомкати ’крычаць (аб перапёлу)'
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
◎ Падцэ́пак ’раскладка снапоў на таку (для малацьбы цапамі)’ (ДАБМ, 873), пыццыпок ’тс’ (Шатал.). Конфікснае ўтварэнне ад цэп (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Плаці́шка ’ручнік’ (паўн.-усх., Шн. 2). Да плат, палатно (гл.). Суфікс ‑ішк‑ больш характэрны для рус. моўнай тэрыторыі.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Манкіра́нт ’прылада для правядзення радкоў на градзе’ (Жд. 1). З польск. markier ’маркёр’ пад уплывам польск. markierant ’гультай’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
◎ Мы́йніца 1 ’начынне для мыцця’ (горац., Др.-Падб., Нас.). З польск. myjnica ’таз’. Пазней развілося значэнне ’рукамыйнік’ (Гарэц.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ба́лавацца несов.
1. (позволять себе что-л. для удовольствия и забавы) балова́ться;
2. (проказничать) шали́ть;
3. (з чым) игра́ть (чем, с чем);
б. з ча́йнай лы́жкай — игра́ть (с) ча́йной ло́жкой;
4. страд. балова́ться, избало́вываться; см. ба́лаваць 1;
◊ б. з агнём — игра́ть с огнём
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
выстаўля́ць несов.
1. (вынимать) выставля́ть;
2. (вперёд, наружу) выставля́ть, выдвига́ть; высо́вывать;
3. (вынимая откуда-л., ставить куда-л.) выставля́ть;
4. перен. выставля́ть, выдвига́ть;
5. перен. (ссылаться, приводить в доказательство) выставля́ть, выдвига́ть;
6. (для обозрения) выставля́ть;
7. перен. представля́ть;
1-7 см. вы́ставіць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Се́чань старое ‘студзень’ (Нас.). Укр. сі́чень, старое рус. сечень ‘студзень’, стараж.-рус. сѣчьнь ‘студзень; люты’, чэш. sečen ‘ліпень’, славац. velký sečeń ‘студзень’, malý sečeń ‘люты’, славен. дыял. sečenj ‘люты’, серб.-харв. се̑чањ, sijȇčanj ‘студзень’, балг. фальк. голя́м се́чко ‘студзень’, ма́лък се́чко ‘люты’, макед. сечко ‘люты’, ст.-слав. сѣчьнь ‘люты, студзень’. Прасл. *sěčьnь да *sekti, гл. сячы, як перыяд года, найбольш зручны для высечкі лесу з мэтай атрымання дзелавой драўніны (Шаўр, Этимология–1971, 98 і наст.), або для распрацоўкі ўчастка для раллі. Тлумачэнне, што месяц атрымаў назву па марозе, які “сячэ”, лічыцца народнай этымалогіяй. Назва для ‘ліпеня’ звязана з касьбой (старое *sěkti ‘зразаць траву’). Меркаванні Сноя (Бязлай, 3, 346) пра сувязі з літ. síekis, siẽkis ‘снежань студзень’ аналагічна літ. sãusis ‘студзень, снежань’ пры славен. súšec ‘сакавік’ (Сной₂, 713) падаюцца недастаткова абгрунтаванымі. Гл. ЕСУМ, 5, 258–259.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)