фат, ‑а,
1. Самаздаволены франт, фарсун, які любіць рысавацца, пазіраваць; пусты, пошлы чалавек.
2.
[Фр. fat ад лац. fatuus — дурны.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фат, ‑а,
1. Самаздаволены франт, фарсун, які любіць рысавацца, пазіраваць; пусты, пошлы чалавек.
2.
[Фр. fat ад лац. fatuus — дурны.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фестыва́ль, ‑ю,
Грамадская ўрачыстасць з паказам і праглядам якога‑н. віду мастацтва.
[Фр. festival — урачыстасць.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Су́спары ’вуглавое спалучэнне ў зрубе’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Сы́пяль ’пясчаны астравок’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пульсава́ць ’абіваць збожжавыя’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пучэ́лька ’невялікая звязка тытуню’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Плаксі́нкі ’вейкі’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Прастро́га ’перасцярога’, ’строгае спагнанне’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Прыскі́чыць ’прыціснуць, змусіць сілай’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Мелі́ніс ’млён (у жорнах)’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)