затушава́цца, ‑шуецца; зак.
1. Спец. Пакрыцца тушоўкай.
2. перан. Згладзіцца, стаць менш выразным, прыкметным.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
халеры́на, ‑ы, ж.
Уст. Захворванне страўніка, якое сваімі сімптомамі нагадвае халеру, але менш небяспечнае.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
паднашэ́нне, ‑я, н.
Паднесеная рэч, падарунак. Паставілі [званары] карабы ў двары на ганку, і дзяк, як заўсёды, пачаў дзяліць паднашэнні. Лупсякоў. З кожным днём Радзішэўскі заўважаў, што ўсё менш і менш людзей наведвае «храм божы», змяншаюцца дары і паднашэнні. «Звязда».
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
грубе́ць, -е́ю, -е́еш, -е́е; незак.
1. (1 і 2 ас. не ўжыв.). Станавіцца грубым, страчваць мяккасць.
Голас грубее.
Рукі грубеюць.
2. Траціць далікатнасць, станавіцца менш культурным.
|| зак. агрубе́ць, -е́ю, -е́еш, -е́е, загрубе́ць, -е́ю, -е́еш, -е́е і пагрубе́ць, -е́ю, -е́еш, -е́е.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
пасла́біць, -блю, -біш, -біць; -блены; зак., што.
1. Аслабіць, зрабіць менш тугім, нацягнутым, закручаным.
П. гайку.
П. вяроўку.
2. Зменшыць сілу, напружанасць чаго-н.
П. увагу да чаго-н. П. націск.
|| незак. паслабля́ць, -я́ю, -я́еш, -я́е.
|| наз. паслабле́нне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
прыцьмі́ць, ‑цьмлю, ‑цьміш, ‑цьміць; зак., каго-што.
Засланіўшы сабой, зрабіць менш прыкметным, менш бачным. Воблакі прыцьмілі сонца. // перан. Засланіць, адсунуць на задні план. — Ты ўсё золатам хочаш прыцьміць, загаціць... Ці ж прыгледзеўся, хорамны княжа? Кроў на золаце гэтым людская блішчыць. Купала.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
недалаві́ць, ‑лаўлю, ‑ловіш, ‑ловіць; зак., каго-што.
Налавіць менш, чым трэба, чым меркавалася. Недалавіць рыбы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
недасе́яць, ‑сею, ‑сееш, ‑сее; зак., што і чаго.
Пасеяць менш, чым належыць; не закончыць сяўбы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бяско́рміца, ‑ы, ж.
Разм. Нястача, адсутнасць корму для жывёлы, птушак. [Леў Раманавіч:] — Не ведаю, можа цяпер з кармамі палепшае, кукурузу сеяць пачынаем, а то, брат, бывае такая бяскорміца, жах адзін. Асіпенка. [Гарлахвацкі:] З часам, калі.. корму станавілася ўсё менш і менш, буйнейшыя экземпляры [жывёлы] пачалі выміраць ад бяскорміцы. Крапіва.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
недавы́ручыць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак., што.
Выручыць менш, чым меркавалася; недаатрымаць (пра грошы). Недавыручыць планавую суму грошай.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)