сатысфа́кцыя, ‑і, ж.
У феадальна-дваранскім грамадстве — задавальненне ў форме паядынку, дуэлі, якое даецца абражальнікам па патрабаванню абражанага для абароны гонару. Патрабаваць сатысфакцыі.
[Лац. satisfactio — задавальненне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
свіна́рнік, ‑а, м.
Хлеў для свіней. Вунь жа прыжмурваецца сваімі незлічонымі вокнамі новы свінарнік. Скрыган. // Разм. Пра неахайную, брудную хату і іншае памяшканне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
семяправо́д, ‑а, М ‑дзе, м.
1. Канал, які служыць для вывядзення семені, спермы.
2. Частка механізма сеялкі, па якой насенне падаецца ў сашнікі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
серва́нт, ‑а, М ‑нце, м.
Нізкі буфет для пасуды і сталовай бялізны. [Галіна Адамаўна].. адчыніла шуфляду серванта, выхапіла бялюткі абрус, узмахнуўшы, заслала ім стол. Шамякін.
[Фр. servante.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
скіп, ‑а, м.
Спец. Самаразгрузная скрыня для падымання грузу, якая перамяшчаецца на роліках па канаце пад’ёмнай устаноўкі. [Леў Сцяпанавіч:] — Ваганеткі мы прапануем замяніць скіпамі. Паслядовіч.
[Англ. skip.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
слабі́льны, ‑ая, ‑ае.
Такі, ад якога слабіць. Слабільная вада. Слабільны парашок. // у знач. наз. слабі́льнае, ‑ага, н. Лякарства, якое служыць для паслаблення кішэчніка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ссыпны́, ‑ая, ‑ое.
Які мае адносіны да ссыпкі. Ссыпныя аперацыі. // Які служыць, прызначаны для ссыпання чаго‑н. Ссыпны пункт. Ссыпны свіран. Ссыпны чан.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
стапарэ́зка, ‑і, ДМ ‑зцы; Р мн. ‑зак; ж.
Уст. Машына, якая рэжа паперу на лісты пэўнага фармату для складання іх у стопы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
тахеаме́трыя, ‑і, ж.
Спец.
1. Дальнамерная тапаграфічная здымка для складання плана з рэльефам мясцовасці.
2. Раздзел геадэзіі, які займаецца вывучэннем метадаў гэтай здымкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
трансля́тар, ‑а, м.
Спец. Прамежкавае ўстройства для ўзмацнення, пераўтварэння і перадачы электрасігналаў сувязі, якія нясуць розную інфармацыю (гук, відарыс і пад.). Аўтаматычны транслятар.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)