ша́хтавы, ‑ая, ‑ае.
1. Які мае адносіны да шахты (у 1 знач.). У .. [Міхася] падабралася ўжо выдатная брыгада — у гэтым яму шмат дапамог шахтавы калектыў. Лупсякоў.
2. Спец. Аснашчаны шахтай, які мае выгляд шахты (у 2 знач.). Шахтавая печ.
•••
Шахтавы ствол гл. ствол.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вядо́мы I в разн. знач. изве́стный; (несомненный — ещё) заве́домый;
~мыя ўсяму́ све́ту падзе́і — изве́стные всему́ све́ту собы́тия;
в. маста́к — изве́стный худо́жник;
в. гульта́й — изве́стный (заве́домый) лентя́й;
◊ ~мая спра́ва (рэч) — в знач. вводн. сл. изве́стное де́ло;
у ~май ступе́ні — в изве́стной сте́пени
вядо́мы II ведо́мый;
в. самалёт — ведо́мый самолёт;
~мае ко́ла — ведо́мое колесо́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
граві́йны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да гравію. Гравійныя кар’еры. Гравійны пласт. // Накрыты гравіем. Гравійная дарога.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
грушападо́бны і ігрушападо́бны, ‑ая, ‑ае.
Які мае выгляд, форму грушы (у 2 знач.). Грушападобная электрычная лямпачка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
грэ́йдэрны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да грэйдэра. Грэйдэрны адвал. // Зроблены пры дапамозе грэйдэра. Грэйдэрная дарога.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
грэнадзёрскі, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да грэнадзёра, грэнадзёраў, складаецца з іх. Грэнадзёрскі полк. Грэнадзёрскі рост.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
губе́рнскі, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да губерні. Губернскі сакратар. Губернскае праўленне.
•••
Губернскі горад гл. горад.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
гуртко́вы, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да гуртка (у 2, 3 знач.). Гуртковыя заняткі. Гуртковая работа.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
аэрадынамі́чны, ‑ая, ‑ае.
Які мае дачыненне да аэрадынамікі, звязаны з ёю. Аэрадынамічная лабараторыя. Аэрадынамічныя якасці самалёта.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
аятала́, ‑ы, м.
У мусульманскай рэлігіі — вышэйшы духоўны тытул вучонага-багаслова, які мае вучняў і паслядоўнікаў.
[Ад перс.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)