Паво́длуг ’у адпаведнасці з чым-н., згодна з чым-н.’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Паво́длуг ’у адпаведнасці з чым-н., згодна з чым-н.’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
станко́вы, ‑ая, ‑ае.
1. Які ўмацаваны на станку (у 3 знач.) (пра кулямёт, гармату).
2. Які мае адносіны да твораў мастацтва, створаных на станку (у 4 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
лімо́нка, ‑і,
1. Сорт ігруш, падобных па сваёй форме на лімон.
2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Прыты́м — злучнік далучальны (звычайна ў спалучэнні са злучнікамі і, ды, а) ’да таго ж,
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
апрача́,
1. За выключэннем каго‑, чаго‑н.
2. Звыш чаго‑н., у дадатак да чаго‑н.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
узвышэ́нне, ‑я,
1.
2. Пляцоўка або памост, які ўзвышаецца над зямлёй, падлогай.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Буроўка ’божая кароўка’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
кро́ме предлог с
кро́ме того́ апро́ч (апрача́) таго́;
кро́ме как (кому
◊
кро́ме шу́ток без жа́ртаў.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
двухно́гі, ‑ая, ‑ае.
З дзвюма нагамі (часцей у якасці эпітэта для абазначэння чалавека).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ма́ўры, ‑аў;
1. У старажытнасці і ў сярэднія вякі — еўрапейская назва карэннага насельніцтва Паўночнай Афрыкі (
2. Арабскае насельніцтва сучаснай Маўрытаніі.
[Лац. Mauri ад грэч. maurós — цёмны.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)