амёба, ‑ы, ж.

Найпрасцейшая аднаклетачная жывёліна, якая не мае пастаяннай формы.

[Ад грэч. amoibē — змяненне.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

апа́дкавы, ‑ая, ‑ае.

Які мае дачыненне да ападкаў (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

апалчэ́нскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да апалчэння, апалчэнца. Апалчэнскі полк.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

апеляты́ўны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да апелятыву. Апелятыўная лексіка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

апта́нт, ‑а, М ‑нце, м.

Асоба, якая мае права на аптацыю.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

камато́зны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да комы ​1. Каматозны стан.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

камедыя́нцкі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да камедыянта, камедыянтаў, уласцівы ім.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

камлёвы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да камля. Камлёвая частка дрэва.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

кампаратыві́сцкі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да кампаратывістыкі, кампаратывіста. Кампаратывісцкі метад.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

кампрэсі́йны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да кампрэсы, звязаны з ёй.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)