ля́сканне ср.

1. ля́зганье;

2. хло́панье; щёлканье;

3. щёлканье, ля́зганье;

1-3 см. ля́скаць 1-3

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ля́скат, -ту м.

1. лязг;

2. хло́панье ср., щёлканье ср.;

1, 2 см. ля́скаць 1-2

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Пералёскаць (піралёскыць) ’перамагчы ў лясканні кнутом’, ’перабіць (напр., куранят) (Юрч. СНЛ). Да пера- (гл.) і лёскаць, якое з рус. зах. і паўд. лёскать ’біць, ляскаць пугай’. Параўн. яшчэ ля́скаць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

паля́скваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.

Ляскаць час ад часу. Паляскваюць на стыках рэек вагонныя колы, усё часцей і часцей, гучней і задзірысцей. Шынклер. Пастушок бег па вуліцы і паляскваў вузлаватаю пугаю. Чорны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Лясь! — выклічнік у значэнні дзеяслова ляскаць, ляснуць ’ударыць па голым целе’, ’падзенне, удар’, ’бразь, плясь!’ (ТСБМ, Гарэц., Шат.; полац., мсцісл., Нар. лекс.; паст., Сл. ПЗБ). Утворана ад ля́скаць (Праабражэнскі, 1, 497).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ляска́ч, ліска́ч ’пляскач, удар’ (Бяльк.). Да ля́скаць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ляску́н ’салавей’ (гродз., Сцяшк. Сл.). Да ля́скаць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ляск (род. ля́ску) м.

1. лязг;

2. хло́панье ср.; щёлканье ср.;

1, 2 см. ля́скаць 1, 2

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

◎ Лескане́ць, лесконёць ’ляскатаць’ (ТС). Да ляскаць. Суфіксацыя, як у драг. *стуганёць (> стугонітэ ’грукаць’).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ля́скат, ‑у, М ‑каце, м.

Дзеянне паводле дзеясл. ляскаць (у 1 знач.), а таксама гукі гэтага дзеяння. З ляскатам падыходзіць браняпоезд, шэры, важкі, з дуламі гармат, з кулямётамі. Мележ. Я затыкала вушы, каб не чуць ляскату бізуноў і шомпалаў. Бядуля.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)