абго́цаць
‘аббегчы, абскакаць, абысці што-небудзь’
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
абго́цаю |
абго́цаем |
| 2-я ас. |
абго́цаеш |
абго́цаеце |
| 3-я ас. |
абго́цае |
абго́цаюць |
| Прошлы час |
| м. |
абго́цаў |
абго́цалі |
| ж. |
абго́цала |
| н. |
абго́цала |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
абго́цай |
абго́цайце |
| Дзеепрыслоўе |
| прош. час |
абго́цаўшы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
аб..., прыстаўка (гл. а...¹).
Ужыв. замест «А...¹»:
а) перад галоснымі: абысці, абыграць, абумовіць, абярнуцца;
б) у некаторых выпадках перад зычнымі: абдумаць, абмяняць, абжаць;
2) нароўні з прыстаўкай «А...¹» перад зычнай: абгарадзіць, абкарыць, абкантаваць (агарадзіць, акарыць, акантаваць);
3) для ўтварэння дзеяслова са знач. прычыніць страту каму-н.: абважыць, абмераць, абхітрыць;
4) для ўтварэння дзеяслова са знач. не ўлічыць, абысці каго-, што-н. пры размеркаванні чаго-н.: абдзяліць, абмінуць.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
абско́чыць
‘аб'ехаць, абысці што-небудзь; перамагчы, апярэдзіць каго-небудзь’
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
абско́чу |
абско́чым |
| 2-я ас. |
абско́чыш |
абско́чыце |
| 3-я ас. |
абско́чыць |
абско́чаць |
| Прошлы час |
| м. |
абско́чыў |
абско́чылі |
| ж. |
абско́чыла |
| н. |
абско́чыла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
абско́ч |
абско́чце |
| Дзеепрыслоўе |
| прош. час |
абско́чыўшы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Абго́цаць ’аббегчы, абскакаць, абысці’ (Нас., Бяльк.) да гукапераймальнага гоц‑гоц.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
вы́шлындаць
‘абысці што-небудзь (мясціны); правесці ў бадзянні пэўны час’
дзеяслоў, пераходны/непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
вы́шлындаю |
вы́шлындаем |
| 2-я ас. |
вы́шлындаеш |
вы́шлындаеце |
| 3-я ас. |
вы́шлындае |
вы́шлындаюць |
| Прошлы час |
| м. |
вы́шлындаў |
вы́шлындалі |
| ж. |
вы́шлындала |
| н. |
вы́шлындала |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
вы́шлындай |
вы́шлындайце |
| Дзеепрыслоўе |
| прош. час |
вы́шлындаўшы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
дрыблінгава́ць
‘весці мяч як мага бліжэй да ступні нагі, каб абысці саперніка’
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
дрыблінгу́ю |
дрыблінгу́ем |
| 2-я ас. |
дрыблінгу́еш |
дрыблінгу́еце |
| 3-я ас. |
дрыблінгу́е |
дрыблінгу́юць |
| Прошлы час |
| м. |
дрыблінгава́ў |
дрыблінгава́лі |
| ж. |
дрыблінгава́ла |
| н. |
дрыблінгава́ла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
дрыблінгу́й |
дрыблінгу́йце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
дрыблінгу́ючы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
пералга́ць
‘перадаць што-небудзь з памылкамі і скажэннямі; абысці каго-небудзь у хлусні (пералгаць каго-небудзь)’
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
пералгу́ |
пералжо́м |
| 2-я ас. |
пералжэ́ш |
пералжаце́ |
| 3-я ас. |
пералжэ́ |
пералгу́ць |
| Прошлы час |
| м. |
пералга́ў |
пералга́лі |
| ж. |
пералга́ла |
| н. |
пералга́ла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
пералжы́ |
пералжы́це |
| Дзеепрыслоўе |
| прош. час |
пералга́ўшы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
абкруці́цца, -ручу́ся, -ру́цішся, -ру́ціцца; зак.
1. Укруціць сябе ў што-н., загарнуцца.
А. коўдрай.
2. Абвіцца вакол чаго-н.
Лейцы абкруціліся вакол аглоблі.
3. Абысці, аб’ехаць, абляцець вакол чаго-н.
|| незак. абкру́чвацца, -аюся, -аешся, -аецца.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
звандрава́ць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак., што.
Разм. Аб’ехаць, абысці якую‑н. мясцовасць. — Я ўвесь свет звандравала, сваю галоўку стурбавала, усё вас шукала... Якімовіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
абвандрава́ць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак.
Абысці, аб’ездзіць, падарожнічаючы, нейкую тэрыторыю, пабываць у многіх мясцінах. [Кліменці:] Я па слядах Францішка Скарыны абвандраваў дзяржавы ўсёй Еўропы. Клімковіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)