Кры́лы ’жабры’ (Шатал.). Таксама парныя аб’екты з абодвух бакоў рыбы, таму па аналогіі з крыло 1 (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Кізо́к ’вышкі’ (Мат. Гом.), ’столь з жэрдак у хляве’ (Шатал.). Да кізок ’тс’ (гл.). Гл. таксама хіжа.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Лабазі́на, лыбазіна ’дубец’ (З нар. сл.), рус. лабазина ’дубец, кій’. Гл. таксама і хлабазіна. Да лабаза (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ландар ’арандатар карчмы’ (слуцк., БНТ, Лег. і пад.) — скажонае рандар ’тс’ гранда < арэнда (гл.). Параўн. таксама ліндар.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Лачба́н ’збан’ (Касп.), ушац. лъчбан (груб.) ’галава’ (Нар. лекс.). Да лазбан (гл.) > лажбан > ладжбан. Параўн. таксама лазьбень.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Бры́ючы (б. палёт). Відавочнае запазычанне з рус. тэрміналагічнага словазлучэння бре́ющий полёт. Таксама ўкр. бри́ючый, гл. Рудніцкі, 211.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Верцел ’завостраная палка, на якой смажыцца мяса’ (КТС). Відавочна, запазычана з рус. ве́ртел ’тс’. Гл. таксама вярцёл.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Адпрата́ць ’пабіць, адлупцаваць’ (Нас., Юрч.) да пратаць (гл.). Параўн. таксама рад адпраніць, адпражыць, які дэманструе фонасемантычнае прыпадабненне.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пачуне́ць ’паправіцца’ (Касп.). У выніку кантамінацыі лексем ачуне́ць (гл. ачуня́ць) і па‑правіцца. Параўн. таксама вы́чуняць ’тс’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Плэ́йтух ’неахайны чалавек’ (Юрч. СНЛ). З польск. flejtuch ’брудны, неахайны, запэцканы чалавек’. Параўн. таксама wieit‑ гпух (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)