таваразна́ўства, ‑а, н.
Сукупнасць ведаў пра тавар як прадмет гандлю, пра яго ўласцівасці, гатункі і спажывецкае значэнне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Клі́мат ’сукупнасць метэаралагічных умоў у залежнасці ад геаграфічных абставін’ (ТСБМ, Яруш.). Праз рус. климат з франц. climat (Фасмер, 2, 250). Параўн., аднак, Шанскі, 2, 8, і 58.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ко́дэкс, -а, мн. -ы, -аў, м.
1. Сістэматызаваны звод законаў.
Грамадзянскі к.
2. перан., чаго або які. Сукупнасць асноўных правіл, прынцыпаў, поглядаў.
Маральны к.
3. Старадаўні рукапіс у пераплёце (спец.).
Пергаментны к.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
карст, -у, М -сце, м. (спец.).
Сукупнасць з’яў, звязаных з растварэннем прыроднымі водамі горных парод і ўтварэннем у іх пячор, правалаў, паглыбленняў і інш.
|| прым. ка́рставы, -ая, -ае.
Карставыя ўтварэнні.
Карставыя пячоры.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
універса́ліі, -лій, адз. -лія, -ліі, ж. (спец.).
Сукупнасць паняццяў, агульных для ўсіх ці многіх моў, але такіх, якія ў іх выражаюцца па-рознаму.
У. лексіка-семантычнага плана.
Дэдуктыўныя і індуктыўныя моўныя ў.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
амані́міка, ‑і, ДМ ‑міцы, ж.
1. Сукупнасць амонімаў якой‑н. мовы.
2. Раздзел лексікалогіі, які вывучае амонімы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
анама́стыка, ‑і, ДМ ‑тыцы, ж.
1. Сукупнасць уласных імён мовы.
2. Раздзел мовазнаўства, які вывучае ўласныя імёны.
[Ад грэч. onomastikē — які адносіцца да наймення.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кіналенінія́на, ‑ы, ж., зб.
Сукупнасць хранікальна-дакументальных, навукова-папулярных і мастацкіх кінафільмаў, прысвечаных жыццю і дзейнасці У.І. Леніна.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
звышцяку́часць, ‑і, ж.
Спец. Сукупнасць фізічных з’яў, якія назіраюцца ў вадкім геліі пры тэмпературы, блізкай да абсалютнага нуля.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дэнуда́цыя, ‑і, ж.
Спец. Сукупнасць прыродных працэсаў разбурэння горных народ, пераносу і намнажэння іх у больш нізкіх мясцінах.
[Лац. denudatio — агаленне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)