шнурава́нне ср. шнурова́ние, шнуро́вка ж.; см. шнурава́ць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
шнурава́цца несов., возвр., страд. шнурова́ться; см. шнурава́ць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
шнуро́ўка, -і, ДМ -ўцы, ж.
1. гл. шнураваць.
2. мн. -і, -ро́вак. Шнур на адзенні, абутку, а таксама само прашнураванае месца.
Распусціць шнуроўку на сукенцы.
|| прым. шнуро́вачны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
шнурава́цца, ‑руюся, ‑руешся, ‑руецца; незак.
1. Шнуруючы, зацягваць на сабе што‑н.
2. Зал. да шнураваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
перешнуро́вывать несов.
1. (всё, многое) шнурава́ць;
2. (заново) перашнуро́ўваць;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
зашнурава́ць 1, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак., што.
Сцягнуць шнурком, шнуркамі. Зашнураваць чаравікі. □ Злобіч удзячна глянуў на свайго ад’ютанта і таропкімі рухамі зашнураваў на грудзях плашч-палатку. М. Ткачоў.
зашнурава́ць 2, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак.
Пачаць шнураваць 2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
шнуро́ўка, ‑і, ДМ ‑роўцы, ж.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. шнураваць.
2. Р мн. ‑ровак. Шнур або шнурок на якім‑н. адзенні і пад., пэўным чынам размешчаны, працягнуты, а таксама прашнураванае месца. Скрозь слой бруду на блясе цьмяна віднеўся малюнак: бліскучы бот, а побач — чаравік без шнуровак. Карпюк. Шнуроўка колеру зары, Пагляд, што бляск рубінавы, І сарафан агнём гарыць, Каралі — арабініны. Ляпёшкін. // Уст. Частка жаночай сукенкі, якая сцягваецца шнурком; гарсэт. Мураўёўна нізка звесіла галоўку, Бо занадта зацягнулася ў шнуроўку. Багдановіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)