фарма́льна-семанты́чны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
фарма́льна-семанты́чны |
фарма́льна-семанты́чная |
фарма́льна-семанты́чнае |
фарма́льна-семанты́чныя |
| Р. |
фарма́льна-семанты́чнага |
фарма́льна-семанты́чнай
фарма́льна-семанты́чнае |
фарма́льна-семанты́чнага |
фарма́льна-семанты́чных |
| Д. |
фарма́льна-семанты́чнаму |
фарма́льна-семанты́чнай |
фарма́льна-семанты́чнаму |
фарма́льна-семанты́чным |
| В. |
фарма́льна-семанты́чны (неадуш.)
фарма́льна-семанты́чнага (адуш.) |
фарма́льна-семанты́чную |
фарма́льна-семанты́чнае |
фарма́льна-семанты́чныя (неадуш.)
фарма́льна-семанты́чных (адуш.) |
| Т. |
фарма́льна-семанты́чным |
фарма́льна-семанты́чнай
фарма́льна-семанты́чнаю |
фарма́льна-семанты́чным |
фарма́льна-семанты́чнымі |
| М. |
фарма́льна-семанты́чным |
фарма́льна-семанты́чнай |
фарма́льна-семанты́чным |
фарма́льна-семанты́чных |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
ле́ксіка-семанты́чны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
ле́ксіка-семанты́чны |
ле́ксіка-семанты́чная |
ле́ксіка-семанты́чнае |
ле́ксіка-семанты́чныя |
| Р. |
ле́ксіка-семанты́чнага |
ле́ксіка-семанты́чнай
ле́ксіка-семанты́чнае |
ле́ксіка-семанты́чнага |
ле́ксіка-семанты́чных |
| Д. |
ле́ксіка-семанты́чнаму |
ле́ксіка-семанты́чнай |
ле́ксіка-семанты́чнаму |
ле́ксіка-семанты́чным |
| В. |
ле́ксіка-семанты́чны (неадуш.)
ле́ксіка-семанты́чнага (адуш.) |
ле́ксіка-семанты́чную |
ле́ксіка-семанты́чнае |
ле́ксіка-семанты́чныя (неадуш.)
ле́ксіка-семанты́чных (адуш.) |
| Т. |
ле́ксіка-семанты́чным |
ле́ксіка-семанты́чнай
ле́ксіка-семанты́чнаю |
ле́ксіка-семанты́чным |
ле́ксіка-семанты́чнымі |
| М. |
ле́ксіка-семанты́чным |
ле́ксіка-семанты́чнай |
ле́ксіка-семанты́чным |
ле́ксіка-семанты́чных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
семанти́ческий семанты́чны.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
інварыя́нт, -а, М -нце, мн. -ы, -аў, м.
1. (спец.). Велічыня, што застаецца нязменнай пры тых або іншых пераўтварэннях.
2. У мовазнаўстве: адзінка, якая заключае ў сабе асноўныя прыметы сваіх канкрэтных рэалізацый.
Семантычны і.
|| прым. інварыя́нтны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Кры́лле ’плаўнікі рыбы’ (З жыцця). Празрысты семантычны перанос. Гл. крыло 1.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Адско́ка ’адлегласць’ (Касп., Нас., Гарэц.). Гл. скок, скочыць. Семантычны пераход незвычайны.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пласто́м ’неадчэпна’ (ТС). Відаць, да пласт (гл.). Семантычны перанос, аднак, няясны.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Сіку́нчыкі ‘шампіньёны’ (маст., Сл. ПЗБ). Мабыць, да сікаць (гл.), але семантычны бок няясны.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Кружану́ць ’груба вылаяцца’, ’голасна заспяваць хорам’ (Бяльк.). Да кругі (гл.). Семантычны пераход: ’круг’ > ’хор’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Адва́льваць ’адкрываць (ключом), слабець (пра мароз)’ (Шат.) да валіць. Семантычны зрух ’валіць > з цяжкасцю рухаць’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)