проціле́гласць, -і, мн. -і, -ей, ж.
1. гл. процілеглы.
2. Прадмет або з’ява, процілеглыя другім, непадобныя да іншых па якіх-н. прыметах.
Адзінства і барацьба процілегласцей.
Ён поўная п. свайму сябру.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
прыстасава́нне, -я, н.
1. гл. прыстасавацца, прыстасаваць.
2. мн. -і, -яў. Прадмет, любое ўстройства, пры дапамозе якога выконваецца якое-н. дзеянне, работа; увогуле — прыбор, механізм.
П. для заціску дэталі.
Фільтравальнае п.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
пярсцёнак, -нка, мн. -нкі, -нкаў, м.
Прадмет, звычайна з дарагога металу, у форме абадка, абруча, часта з каштоўнымі камянямі, які носіцца на пальцы як упрыгажэнне ці як сімвал шлюбу.
Заручальны п.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
абра́з, -а́, мн. -ы́, -о́ў, м.
Выява Бога, святога або падзей іх жыцця як прадмет рэлігійнага пакланення вернікаў.
У хаце на покуці віселі абразы.
|| памянш. абразо́к, -зка́, мн. -зкі́, -зко́ў, м.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ка́рлік, ‑а, м.
Чалавек ненармальна малога росту. // Пра рэч, прадмет вельмі малога памеру. Дрэва-карлік. Дзяржава-карлік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
выкла́дчык, ‑а, м.
Той, хто выкладае які‑н. вучэбны прадмет у навучальнай установе. Выкладчык інстытута. Выкладчык геаграфіі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
таваразна́ўства, ‑а, н.
Сукупнасць ведаў пра тавар як прадмет гандлю, пра яго ўласцівасці, гатункі і спажывецкае значэнне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
значэ́нне, -я, мн. -і, -яў, н.
1. Сэнс, тое, што дадзены прадмет (слова, знак, жэст) абазначае.
Прамое і пераноснае з. слова.
2. Важнасць, значнасць, роля.
Гістарычнае з.
Гэтай сустрэчы надаецца вялікае з.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ка́рлік, -а, мн. -і, -аў, м.
1. Чалавек вельмі малога росту.
2. Пра рэч, прадмет і інш. вельмі малога памеру.
Сасна-к.
Дзяржава-к.
|| прым. ка́рлікавы, -ая, -ае.
Карлікавыя дрэвы.
Карлікавае прадпрыемства.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
рэга́лія, -і, мн. -і, -лій, ж.
1. Прадмет, які з’яўляецца знакам манархічнай улады, напр.: карона, скіпетр (уст.).
Царскія рэгаліі.
2. звычайна мн. Ордэн, знак узнагароды (уст. і разм.).
Прыйсці пры ўсіх рэгаліях.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)