адзінанача́льнік, ‑а, м.

Асоба, якая мае права адзінаначалля.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адміралце́йскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да адміралцейства.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

аднафа́зны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адну фазу.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

аднашлю́бны, ‑ая, ‑ае.

Які мае дачыненне да аднашлюбнасці.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

аплікацы́йны, ‑ая, ‑ае.

Які мае дачыненне да аплікацыі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

апрэту́рны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да апрэтуры.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

араграфі́чны, ‑ая, ‑ае.

Які мае дачыненне да араграфіі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

аранда́тарскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да арандатара.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

арганатэрапеўты́чны, ‑ая, ‑ае.

Які мае дачыненне да арганатэрапіі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

арды́нскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае дачыненне да арды.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)