чин
1. чын,
2. (чиновник)
3. (порядок)
◊
без чино́в без цырымо́ніі;
чин чи́ном як след, як
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
чин
1. чын,
2. (чиновник)
3. (порядок)
◊
без чино́в без цырымо́ніі;
чин чи́ном як след, як
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
◎ Наблі́жай ’бліжэй’, ’прыстойней, лепш’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Малаці́лка, мылаці́лка ’малатарня’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Про́ставар ’вакса’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Рагаце́нька ’абрадавая кветка (вясельная), якая складаецца з жытняга каравайныка, трохзубай рагаценькі і чырвонай хусткі’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Вуша́ты ’з вялікімі вушамі’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Жывасо́л ’сок з салёнага мяса, сала’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пасрэ́дны ’невысокі па якасці, звычайны’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
віра́жны 1, ‑ая, ‑ае.
Які
віра́жны 2, ‑ая, ‑ае.
Які
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бесплацка́ртны, ‑ая, ‑ае.
Які не
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)