Verbum

dúrchreiten* I vi (s) праязджа́ць вярхо́м

dúrchreisen I vi (s) праязджа́ць, быць прае́здам

dúrchfahren* I vi (s) праязджа́ць;

wir fúhren durch Berlín durch мы прае́халі праз Берлі́н

vorbei=

аддз. дзеясл. прыстаўка, указвае на рух міма чаго-н.: vorbéifahren* е́хаць мі́ма, праязджа́ць каля́ (чаго-н.)

dúrchziehen* I

1. vt праця́гваць

2. vi (s) прахо́дзіць, праязджа́ць

3) прадзіма́ць, цягну́ць (пра вецер)

3. ~, sich цягну́цца, прахо́дзіць (тс. перан.)

durchzíehen* II vt

1) праязджа́ць (мясцовасць), вандрава́ць (дзе-н.)

2) зрэ́зваць, перасяка́ць, баразні́ць;

ein von Fúrchen durchzógenes Gesícht твар, пакры́ты маршчы́намі

dúrchkommen* vi (s)

1) прахо́дзіць, праязджа́ць, прабіра́цца

2) прабі́цца; зве́сці канцы́ з канца́мі; вы́йсці з ця́жкага стано́вішча;

glücklich ~ уда́ла адкруці́цца;

der Kránke wird ~ хво́ры папра́віцца

passíeren

1. vi (s) (D) здара́цца, адбыва́цца (з кім-н.);

es passíert здара́ецца, быва́е

2. vt прахо́дзіць, праязджа́ць;

éinen Fluss ~ перапра́віцца це́раз раку́;

j-n, etw. ~ lássen* прапуска́ць каго́-н., што-н.

durch=

1. аддз. прыстаўка, указвае на скрозь, праз што-н. або на заканчэнне дзеяння: dúrchfahren праязджа́ць

2. неаддз. прыстаўка, паказвае на рух праз што-н. або на ўсебаковасць, дбайнасць зробленага дзеяння: durchlében перажы́ць (які-н. час)