voll
1. a
1) по́ўны;
~ von Ménschen, ~er Menschen по́ўны наро́ду [людзе́й];
ein Téller ~ Súppe тале́рка по́ўная су́пу;
ein ~es Haus перапо́ўнены тэа́тр;
mit ~en Händen gében* [spénden] шчы́ра адо́рваць;
gestríchen ~ по́ўны да бераго́ў;
zum Bérsten ~ gestópft набі́ты бітко́м [да адка́зу];
~ bis óben sein быць сы́тым па го́рла, нае́сціся ўво́лю;
~ sein разм. быць ушчэ́нт п’я́ным;
aus dem Vóllen schöpfen жыць у даста́тку
2) по́ўны, перапо́ўнены (якога-н. пачуцця);
mit ~em Ernst зусі́м сур’ёзна;
mit ~em Recht з по́ўным пра́вам;
~ Bewúnderung по́ўны захапле́ння
3) по́ўны, то́ўсты (пра твар, чалавека)
4) по́ўны, абсалю́тны (пра цішыню, перамогу, упэўненасць і г.д.);
die ~e Wáhrheit чы́стая пра́ўда;
bei ~er Besínnung пры по́ўнай свядо́масці;
mit ~em Recht з по́ўным пра́вам
5) по́ўны, цэ́лы (пра год і г.д.)
6) махро́вы (пра кветкі);
◊
j-n nicht für ~ ánsehen* [néhmen*] не лічы́ць каго́-н. заслуго́ўваючым вартым даве́ру
2. adv по́ўнасцю, ца́лкам, зусі́м (ручацца і г.д.);
~ und ganz ца́лкам і по́ўнасцю