reckon

[ˈrekən]

1.

v.t.

1) падлі́чваць

She never reckons the cost — Яна́ ніко́лі не падлі́чвае кошт

2) лічы́ць (-ца)

This person is to reckoned with — З гэ́тай асо́бай трэ́ба лічы́цца

2.

v.i.

1) разьлі́чваць, спадзява́цца

I reckon the weather will be good — Спадзяю́ся, што надво́р’е бу́дзе до́брае

2) разьлі́чвацца, распла́чвацца

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

wíegen I

1. vt калыха́ць, люля́ць;

die Wéllen wíegen das Bóot ло́дка калы́шацца на хва́лях

2. ~, sich

1) калыха́цца, гайда́цца

2) перан. заспако́йваць сябе́;

sich in Sícherheit ~ лічы́ць сябе́ ў по́ўнай бяспе́цы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

zúmuten:

j-m etw. ~ лічы́ць каго́-н. зда́тным на што-н.;

j-m zu víel ~ патрабава́ць ад каго́-н. на́дта мно́гае;

er mútet sich sehr viel zu ён на́дта мно́га бярэ́ на сабе́

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Stúfe f -, -en

1) прысту́пка; усту́п

2) перан. ступе́нь;

éine nicht erréichbare ~ недасяга́льная вышыня́;

auf die gléiche ~ stéllen (па)ста́віць на адну́ до́шку, лічы́ць ро́ўным сабе́

3) ступе́нь;

~n der Komparatión грам. ступе́ні параўна́ння

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

erklären

1. vt

1) тлума́чыць, растлума́чваць

2) аб’яўля́ць, абвяшча́ць

3) (zu D) прызнача́ць (кім-н.)

4) (für A) прызнава́ць (за каго-н.), лічы́ць (кім-н.)

2. ~, sich

1) выка́звацца; рабі́ць зая́ву, заяўля́ць (пра што-н.)

2) тлума́чыцца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ánzeigen vt

1) апавяшча́ць; аб’яўля́ць (у газеце і г.д.);

den Empfáng ~ пацве́рдзіць атрыма́нне

2) дано́сіць

3) пака́зваць (пра прыборы)

4) прадка́зваць;

das zeigt nichts Gútes an гэ́та не абяца́е нічо́га до́брага

5):

es für ángezeigt hálten* лічы́ць што-н. дарэ́чным [слу́шным]

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

áchten

1. vt

1) паважа́ць, шанава́ць

2) лічы́ць за…

2. vi (auf A) звярта́ць ува́гу (на каго-н., на што-н.); зважа́ць (на каго-н., на што-н.); пільнава́ць, дагляда́ць (каго-н.);

auf etw. groß ~ звярта́ць асаблі́вую ўва́гу на што-н. )

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

judge

[dʒʌdʒ]

1.

n.

1) судзьдзя́ -і́ m

2) арбі́тар -ра m.

3) знавец -ўца m., зна́ўца -ы m. & f.

a good judge of cattle — до́бры зна́ўца жывёлы

a poor judge of poetry — слабы́ зна́ўца паэ́зіі

2.

v.t.

1) судзі́ць; выно́сіць прысу́д

2) быць арбі́трам (у вырашэ́ньні спрэ́чак ці ко́нкурсу)

3) ацэ́ньваць; дава́ць ацэ́нку

4) ду́маць, лічы́ць; меркава́ць

Judge for yourself — Мярку́йце са́мі

5) судзі́ць, асуджа́ць, га́ніць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

nénnen*

1. vt

1) называ́ць, дава́ць імя́, на́зву (каму-н., чаму-н.);

man nennt ihn Klaus яго́ заву́ць [клі́чуць] Кла́ўсам;

wie nennt man dies? як гэ́та называ́ецца?

2) называ́ць, пералі́чваць

2. ~, sich называ́ць сябе́, называ́цца;

er nennt sich éinen Díchter ён лі́чыць сябе́ паэ́там

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Pflicht f -, -en абавя́зак, паві́ннасць;

sich (D) etw. zur ~ máchen, es für séine ~ hálten* лічы́ць што-н. сваі́м абавя́зкам;

der ~ zuwíder hándeln дзе́йнічаць су́праць абавя́зку;

séiner ~ náchkommen* вы́канаць свой абавя́зак;

zur ~ máchen ста́віць у абавя́зак, абавя́зваць;

sich über séine ~ hinwégsetzen ігнарава́ць свае́ абавя́зкі;

die ~ ruft абавя́зак патрабу́е

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)