Schnábel m -s, Schnäbel

1) дзю́ба;

den ~ áufsperren раскры́ць дзю́бу

2) ры́льца (чайніка)

3) разм. рот (чалавека);

◊

sie bíldet sich viel auf íhren ~ ein яна́ лі́чыць сябе́ прыго́жай;

den ~ hálten* трыма́ць язы́к за зуба́мі;

réden [spréchen*] wie éinem der ~ gewáchsen ist разм. гавары́ць як Бог на душу́ пакладзе́

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)