Verbum

bespréchen*

1. vt гавары́ць (пра што-н., пра каго-н.)

2) абмярко́ўваць

3) нагаво́рваць (на стужку, плыту)

2. ~, sich ра́іцца (аб чым-н.); згаво́рвацца (аб чым-н.)

entfállen* vi (s)

1) выпада́ць; вы́лецець (з галавы́) (D – у каго-н.);

das Wort ist mir ~ я забыў гэ́та сло́ва

2) (auf A) дастава́цца, выпада́ць (на долю)

erfréuen

1. vt ра́даваць

2. ~, sich

1) (an D) ра́давацца (чаму-н.)

2) (G) карыста́цца, мець (аўтарытэ́т, рэпута́цыю);

sich éiner Belíebtheit (G) ~ карыста́цца папуля́рнасцю (у каго-н.)

flúchen vi

1) ла́яцца, гавары́ць бры́дкія сло́вы

2) (auf A) пракліна́ць (каго-н., што-н.);

j-m álles Böse an den Hals ~ жада́ць каму́-н. усяля́кай напа́сці

gratulíeren vi (j-m zu D) віншава́ць (каго-н. з чым-н.);

wenn ich dich erwísche, da kannst du dir ~ калі́ ты мне пападзе́шся – крыўду́й [нарака́й] на сябе́

héften vt

1) (an A) прымацо́ўваць, прыко́лваць (да чаго-н.)

2) сшыва́ць;

den Blick auf j-n, auf etw. ~ накірава́ць по́гляд на каго́-н., на што-н.

hínstellen

1. vt

1) паста́віць (туды)

2) паказа́ць, асвятлі́ць (факт)

2. ~, sich

1) станаві́цца; размяшча́цца, ата́барыцца

2) (als A) прыкі́двацца (кім-н.), выдава́ць сябе́ (за каго-н.)

krönen vt

1) (zu D, als A) каранава́ць (каго-н. на…);

sich ~ lássen* каранава́цца

2) (mit, von D) уве́нчваць (чым-н.);

von Erfólg gekrönt sein увянча́цца по́спехам

lósschlagen* аддз.

1. vi (auf A) нано́сіць уда́ры (каму-н), біць (каго-н.);

sie schlúgen aufeinánder los яны́ распачалі́ бо́йку

2. vt збыва́ць, распрадава́ць (па зніжаных цэнах)

Maníer f -, -en

1) мане́ра, ме́тад, спо́саб;

j-n auf éine gúte ~ lóswerden* такто́ўна адвяза́цца [адчапі́цца] ад каго́-н.;

das ist álles ~! гэ́та ўсё ненатура́льна [шту́чна]!

2) мане́ры, паво́дзіны