Verbum

stócken I vi

1) спыня́цца;

das Gespräch stóckte размо́ва спыні́лася

2) запіна́цца

3) засто́йвацца (пра кроў)

wéilen vi знахо́дзіцца, цягну́цца, спыня́цца, затры́млівацца (дзе-н.);

wo mag er jetzt ~? дзе ён мо́жа цяпе́р быць?

énden

1. vt канча́ць, зака́нчваць

2. vi

1) канча́цца, зака́нчвацца;

nicht ~ wóllen не спыня́цца, не змаўка́ць

2) паміра́ць, кана́ць

wéitergehen* аддз. vi (s)

1) ісці́ дале́й, не спыня́цца

2) праця́гвацца, прадаўжа́цца, цягну́цца;

so kann es nicht ~ так больш не мо́жа цягну́цца [прадаўжа́цца]

ábsetzen

1. vt

1) ста́віць (на зямлю)

2) здыма́ць (капялюш)

3) звальня́ць, здыма́ць (з пасады)

4) збыва́ць (тавар)

2. vi рабі́ць перапы́нак, спыня́цца

Gást|haus n -es, -häuser, ~hof

m -(e)s, -höfe гасці́ніца, атэ́ль;

im ~ ábsteigen* спыня́цца ў гасці́ніцы [атэ́лі];

sich im ~ áufhalten* жыць у гасці́ніцы [атэ́лі]

ábbrechen*

1. vt

1) адло́мваць

2) зно́сіць

3) перарва́ць, спыні́ць

2. vi (s)

1) адлама́цца

2) спыня́цца, абрыва́цца, канча́цца;

das Gespräch brach kurz ab размо́ва адра́зу перапыні́лася

ábsteigen* vi (s)

1) сыхо́дзіць (уніз), зла́зіць, спуска́цца

2) (bei, in D) спыня́цца (у знаёмых, у гасцініцы)

3) зла́зіць (з каня, веласіпеда); выхо́дзіць (з аўтамашыны і г.д.)