Verbum

zusámmen=

аддз. дзеясл. прыстаўка, указвае на:

1) збліжэнне, злучэнне: zusámmenbinden* звя́зваць

2) на раздрабненне, знішчэнне: zusámmenschlagen* разбіва́ць [ушчэ́нт]

áufschlagen*

1. vt

1) падыма́ць (вочы); зака́сваць (рукавы)

2) разбіва́ць (лагер)

3) падыма́ць (цану)

4) расчыня́ць; раскрыва́ць (кнігу)

5) разбіва́ць, раско́лваць

2. vi (s)

1) выбіва́цца ўве́рх (пра полымя)

2) вы́цяцца (пры падзенні)

3) падыма́цца, падвыша́цца (аб цане)

entzwéi=

аддз. дзеясл. прыстаўка, указвае на:

1) падзел на дзве часткі: entzwéischneiden* разраза́ць

2) пашкоджанне: entzwéischlagen* разбіва́ць ушчэ́нт

Trümmer pl абло́мкі; руі́ны;

in ~ géhen* разбі́цца, ру́шыцца;

in ~ schlágen* разбіва́ць на дро́бныя кава́лкі; разруша́ць разбура́ць, ператвара́ць у руі́ны;

die Stadt sank in ~n го́рад ператварыўся ў руі́ны

zerschlágen*

1. vt

1) разбіва́ць;

sich wie ~ fühlen адчува́ць сябе́ разбі́тым

2) разграмі́ць, зні́шчыць

2. ~, sich разбіва́цца; цярпе́ць крушэ́нне;

die Sáche hat sich ~ нічо́га (з гэ́тага) не вы́йшла

zer=

неаддз. дзеясл. прыстаўка, указвае на:

1) раздзяленне, раз’яднанне, раздрабленне: zerhácken рассяка́ць

2) пашкоджанне, знішчэнне: zerschlágen* разбіва́ць

3) пры дзеясловах з «sich» – на поўнае змардаванне, знясіленне: sich zermürben абяссі́лець, знясі́ліцца

éinschlagen*

1. vt

1) забіва́ць

2) разбіва́ць

3) заго́ртваць

4) ісці́ (якім-н. шляхам)

2. vi

1) удара́ць, папада́ць (пра маланку, снарад)

2) мець по́спех, быць хо́дкім;

das schlägt nicht in mein Fach ein гэ́та не па майму́ абся́гу

zusámmenschlagen*

1. vt

1) збіва́ць

2) сту́каць адно́ аб адно́, пля́скаць;

die Hände über dem Kopf ~ пля́снуць рука́мі (ад здзіўлення і г.д.)

3) зго́ртваць (газету)

4) разбіва́ць (ушчэ́нт)

2. vi (s) сту́кацца, сутыка́цца;

die Wéllen schlúgen über ihm zusámmen хва́лі захлісну́лі яго