Verbum

können* мад. дзеясл.

1) магчы́, мець магчы́масць;

man kann магчы́ма, мажлі́ва, мо́жна;

man kann nicht не́льга, нямо́жна

2) уме́ць, ве́даць;

er kann Deutsch spréchen ён уме́е гавары́ць па-няме́цку;

er kann Deutsch ён ве́дае няме́цкую мо́ву;

das will gekónnt sein гэ́та трэ́ба ўме́ць

3):

er kónnte nicht umhín, zu lächeln ён не мог стрыма́ць усме́шкі

auf

1. prp

1) на, па, за (D – на пытанне «дзе?», А – на пытанне «куды?»);

~ dem Tisch на стале́;

~ dem Lánde у вёсцы;

auf die Stráße géhen* ісці́ на ву́ліцу

2) (пра час) на, да;

~ ein paar Táge на не́калькі дзён

3):

~ den érsten Blick з пе́ршага по́гляду [по́зірку];

~ Wunsch па жада́нню;

~ díese Wéise такі́м чы́нам;

~ Deutsch па-няме́цку

2. adv уго́ру;

~! уста́ць!;

von Kíndheit ~ з мале́нства;

~ und ab туды́ і сюды́;

sich ~ und davón máchen уцячы́, зні́кнуць

fértig

1. a

1) гато́вы, зро́блены;

ein ~er Áufsatz гато́вае сачыне́нне;

~ wérden (mit D) спраўля́цца (з чым-н.);

das ist fix und ~ гэ́та зусі́м гато́ва;

óhne j-n ~ wérden абысці́ся без каго́-н.;

ich bin mit ihm ~ я не жада́ю мець з ім нічо́га агу́льнага;

~! ува́га! (каманда на старце)

2) уме́лы, майстэ́рскі;

éine ~e Hand háben быць спры́тным

2. adv уме́ла, па-майстэ́рску, адмысло́ва;

~ Deutsch spréchen* свабо́дна размаўля́ць па-няме́цку;

~ bríngen* даво́дзіць да канца́, спраўля́цца (з чым-н.);

~ máchen зрабі́ць, зако́нчыць, дарабі́ць

3. ~ máchen, sich падрыхто́ўвацца, быць напагато́ве;

~ stéllen вырабля́ць, рабі́ць

spréchen*

1. vi (mit j-m über A, von D) гавары́ць, размаўля́ць (з кім-н. аб кім-н., чым-н.);

gut [geläufig, flíeßend] Deutsch ~ до́бра [бе́гла, свабо́дна] размаўля́ць па-няме́цку;

durch [über] den Rúndfunk ~ выступа́ць па ра́дыё;

wir ~ uns noch! мы яшчэ́ паразмаўля́ем!;

ich hábe mit dir zu ~ мне трэ́ба з табо́й пагавары́ць;

ich bin héute für ihn nicht zu ~ я не прыму́ [не магу́ прыня́ць] яго́ сёння;

auf j-n, auf etw. (A) zu ~ kómmen* загавары́ць аб кім-н., аб чым-н.;

auf j-n gut zu ~ sein до́бра адкліка́цца аб кім-н., быць высо́кай ду́мкі аб кім-н.

2. vt

1) гавары́ць;

ein Úrteil ~ выно́сіць прысу́д [прыгаво́р];

Recht ~ выно́сіць рашэ́нне па спра́ве;

j-m das Wort ~ абараня́ць каго́-н.;

man spricht ка́жуць, гаво́раць, хо́дзяць чу́ткі

2) размаўля́ць, ве́сці размо́ву (з кім-н.)

3) (auf A) нагаво́рваць (што-н. на магнітафонную стужку)