Verbum

éinfügen

1. vt

1) устаўля́ць, укла́дваць, урабля́ць, прыла́джваць

2) устаўля́ць, уключа́ць (у спіс)

2. ~, sich (in A)

1) уключа́цца (у што-н.)

2) прывыка́ць (да чаго-н.), звыка́цца (з чым-н.)

éinrichten

1. vt

1) уладко́ўваць, арганізо́ўваць

2) абсталёўваць

2. ~, sich

1) уладко́ўвацца

2) (auf A) разм. падрыхтава́цца (да чаго-н.)

3) (nach D) прыстасо́ўвацца (да чаго-н.), лічы́цца (з чым-н.)

vórhalten*

1. vt

1) трыма́ць (перад чым-н.)

2) (D) папрака́ць (каго-н. за што-н.)

2. vi хапа́ць, става́ць;

der Vórsatz hat nicht lánge vórgehalten (до́бры) наме́р быў ху́тка забы́ты

wáchen vi

1) не спаць

2) (über A) назіра́ць (за кім-н., за чым-н.); стаяць на ва́рце (чаго-н.) ахо́ўваць, вартава́ць (што-н.);

bei éinem Kránken ~ дзяжу́рыць каля́ пасце́лі хво́рага

Tapét n:

etw. aufs ~ bríngen* разм. пача́ць размо́ву пра што-н., паставі́ць яко́е-н. пыта́нне на абмеркава́нне;

aufs ~ kómmen* разм. зрабі́ць тэ́май размо́вы [абмеркава́ння];

etw. [éine Fráge] aufs ~ bríngen* падня́ць [узня́ць] пыта́нне аб чым-н.

berühren

1. vt датыка́цца, дакрана́цца; перан. закрана́ць;

◊

j-n empfíndlich ~ закрану́ць [зачапі́ць] (каго-н.) за жыво́е

2. ~, sich

1) чапа́ць, кра́таць (датыкацца адзін да аднаго)

2) (mit D) датыка́цца, дакрана́цца (чым-н.)

bráuchen

1. vt

1) ужыва́ць

2) мець патрэ́бу (у чым-н.);

ich bráuche мне трэ́ба, патрэ́бна

2. (zu + inf – з мадальным значэннем);

Sie ~ es bloß zu ságen Вам трэ́ба то́лькі сказа́ць

zúlegen

1. vt

1) даклада́ць, дадава́ць, прыбаўля́ць

2):

sich (D) etw. ~ набы́ць што-н., абзаве́сціся чым-н.; прысво́іць што-н.

2. vi:

der Läufer hat (an Témpo) zúgelegt бягу́н паско́рыў тэмп