Verbum

заро́к м. разм.:

даць заро́к sich (D) fest vórnehmen*;

узя́ць з каго-н. заро́к j-m ein Verspréchen ábnehmen*, j-m éinen Eid áuferlegen

нарва́цца разм. únversehens stóßen* (на каго-н. auf A);

нарва́цца на непрые́мнасць in éine péinliche Láge geráten*;

нарва́цца на заса́ду in éinen Hínterhalt geráten*

нацкава́ць

1. (сабак і г. д.) hétzen vt (на каго-н. auf A, gégen A);

2. перан. (падбухторыць) áufhetzen vt, áufstacheln vt, áufwiegeln vt

непако́й м.

1. (хваляванне) Únruhe f -, -n; Áufregung f -, -en;

2. (турботы) Únrast f -;

выкліка́ць непако́й у каго-н. j-n in Únruhe versétzen

га́ркаць, га́ркнуць

1. (пра сабаку) brüllen vi, knúrren vi;

2. (крычаць) laut schréien*;

га́ркаць на каго-н. j-m ánschreien* [ánfahren*, ánknurren, ánranzen (разм.)]

капі́раваць

1. (рабіць копію) kopíeren vt; ábschreiben* vt (перапісваць); éine Kopíe máchen;

2. (пераймаць, падрабляць што-н.) kopíeren vt, náchahmen vi (каго-н. D)

падвучы́ць разм.

1. (урок і г. д.) (noch étwas) lérnen vt;

2. (падгаварыць) ánstiften vt;

3. (навучыць) léhren vt; béibringen* vt (каго-н. D)

апелява́ць

1. юрыд. appellíeren vi;

2. перан. sich wénden* (да каго-н. an A);

апелява́ць да чыйго-н. ро́зуму an j-s Verstánd [Vernúnft] appellíeren

абміна́ць, абміну́ць

1. (апярэдзіць) überhólen vt, überflǘgeln vt;

2. (прайсці, праехаць праз каго-н., што-н.) vorbéifahren* vi (s), vorbéigehen* vi (s) (an D)

маўча́ць schwéigen* vi, [stíll schwéigen*];

упа́рта маўча́ць hártnäckig schwéigen*;

маўча́ць! still!, sei [seid, séien Sie] still!; halťs Maul! (груб.);

прыму́сіць каго-н. маўча́ць j-n múndtot máchen