Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 8-е выданне (правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні

упор

муж.

1) (действие, состояние) упор, -ру муж.

упіранне, -ння ср.

точка упора — пункт упору

2) (место, на которое что-либо упирается) упор, -ра муж.

(подпорка) падпорка, -кі жен.

стрелять с упора — страляць з упора

в упор выстрелить — стрэліць ва ўпор

делать упор — рабіць упор

говорить, смотреть в упор — гаварыць, глядзець у вочы

ставить вопрос в упор — ставіць пытанне рубам

упористый

разг. упарты, цвёрды

(настойчивый) настойлівы

упорно

нареч. упарта, цвёрда

упорность

упартасць, -ці жен., цвёрдасць, -ці жен.

настойлівасць, -ці жен.

упорный

1) (служащий для упора) упорны

2) (стойкий) упарты, цвёрды

(настойчивый) настойлівы

3) (крепкий, твёрдый) уст. непадатлівы, цвёрды, моцны

упорство

ср. в разн. знач. упартасць, -ці жен.

упорствовать

несовер. упарціцца, упірацца

упорхнуть

совер. пырхнуць, паляцець

(вылететь) выпырхнуць, вылецець

упорядочение

упарадкаванне, -ння ср.

упорядоченный

упарадкаваны