благочинный
1) прил. уст. добрапрыстойны, прыстойны
2) сущ. церк. благачынны, -ннага муж.
блаженный
1) (счастливый) шчаслівы
2) (глуповатый) разг. прыдуркаваты, блазнаваты
3) церк. блажэнны
блаженной памяти — добрай памяці
блаженство
ср. шчасце, -ця ср.
асалода, -ды жен.
раскоша, -шы жен.
быть на верху блаженства — быць на вышыні шчасця
блаженствовать
несовер. раскашавацца, упівацца шчасцем, упівацца асалодай
блажить
несовер. прост. дурыцца, блазнаваць
(своенравничать) сваволіць
блажной
прост. дурны, блазнаваты, шалёны
блажь
прост. дур, род. дуру муж., дурыкі, -каў ед. нет
выкинь блажь из головы — выкінь дур з галавы, кінь дурыкі
бланкизм
полит. бланкізм, -му муж.