Verbum

присмотрщик

уст. наглядчык, -ка муж.

приснастить

совер.

1) мор. прыснасціць

2) разг. (приладить) прыладзіць

(пристроить) прымасціць

приснаститься

прост.

1) (пристроиться, поместиться) прымасціцца

2) (присоединиться) далучыцца, прыстаць

приснащённый

1) прыснашчаны

2) прыладжаны

прымошчаны

см. приснастить

приснащивание

1) прыснашчванне, -ння ср.

2) прыладжванне, -ння ср., прымошчванне, -ння ср.

см. приснащивать

приснащивать

несовер.

1) мор. прыснашчваць

2) разг. (прилаживать) прыладжваць

(пристраивать) прымошчваць

приснащиваться

прост.

1) (пристраиваться, помещаться) прымошчвацца

2) (присоединяться) далучацца, прыставаць

см. приснаститься

3) страд. прыснашчвацца

прыладжвацца

прымошчвацца

см. приснащивать

присные

мн. сущ. разг. пренебр. (близкие) блізкія, -кіх

(приспешники) паслугачы, -чоў, памагатыя, -тых, прыслужнікі, -каў

(сторонники) прыхільнікі, -каў

присный

книжн. уст. вечны, заўсёдны, заўсёдашні

присобачивать

несовер. прысабачваць