пазы́чнік
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
пазы́чнік |
пазы́чнікі |
| Р. |
пазы́чніка |
пазы́чнікаў |
| Д. |
пазы́чніку |
пазы́чнікам |
| В. |
пазы́чніка |
пазы́чнікаў |
| Т. |
пазы́чнікам |
пазы́чнікамі |
| М. |
пазы́чніку |
пазы́чніках |
Крыніцы:
piskunou2012.
пазы́чніца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
пазы́чніца |
пазы́чніцы |
| Р. |
пазы́чніцы |
пазы́чніц |
| Д. |
пазы́чніцы |
пазы́чніцам |
| В. |
пазы́чніцу |
пазы́чніц |
| Т. |
пазы́чніцай пазы́чніцаю |
пазы́чніцамі |
| М. |
пазы́чніцы |
пазы́чніцах |
Крыніцы:
piskunou2012.
пазычо́ны
дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
пазычо́ны |
пазычо́ная |
пазычо́нае |
пазычо́ныя |
| Р. |
пазычо́нага |
пазычо́най пазычо́нае |
пазычо́нага |
пазычо́ных |
| Д. |
пазычо́наму |
пазычо́най |
пазычо́наму |
пазычо́ным |
| В. |
пазычо́ны (неадуш.) пазычо́нага (адуш.) |
пазычо́ную |
пазычо́нае |
пазычо́ныя (неадуш.) пазычо́ных (адуш.) |
| Т. |
пазычо́ным |
пазычо́най пазычо́наю |
пазычо́ным |
пазычо́нымі |
| М. |
пазычо́ным |
пазычо́най |
пазычо́ным |
пазычо́ных |
Крыніцы:
piskunou2012.
пазы́чыць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
пазы́чу |
пазы́чым |
| 2-я ас. |
пазы́чыш |
пазы́чыце |
| 3-я ас. |
пазы́чыць |
пазы́чаць |
| Прошлы час |
| м. |
пазы́чыў |
пазы́чылі |
| ж. |
пазы́чыла |
| н. |
пазы́чыла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
пазы́ч |
пазы́чце |
| Дзеепрыслоўе |
| прош. час |
пазы́чыўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
пазычэ́ннік
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
пазычэ́ннік |
пазычэ́ннікі |
| Р. |
пазычэ́нніка |
пазычэ́ннікаў |
| Д. |
пазычэ́нніку |
пазычэ́ннікам |
| В. |
пазычэ́нніка |
пазычэ́ннікаў |
| Т. |
пазычэ́ннікам |
пазычэ́ннікамі |
| М. |
пазычэ́нніку |
пазычэ́нніках |
Крыніцы:
piskunou2012.