навукаё́місты
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
навукаё́місты |
навукаё́містая |
навукаё́містае |
навукаё́містыя |
| Р. |
навукаё́містага |
навукаё́містай
навукаё́містае |
навукаё́містага |
навукаё́містых |
| Д. |
навукаё́містаму |
навукаё́містай |
навукаё́містаму |
навукаё́містым |
| В. |
навукаё́місты (неадуш.)
навукаё́містага (адуш.) |
навукаё́містую |
навукаё́містае |
навукаё́містыя (неадуш.)
навукаё́містых (адуш.) |
| Т. |
навукаё́містым |
навукаё́містай
навукаё́містаю |
навукаё́містым |
навукаё́містымі |
| М. |
навукаё́містым |
навукаё́містай |
навукаё́містым |
навукаё́містых |
Крыніцы:
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012.
навукаё́мкасць
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне
|
адз. |
| Н. |
навукаё́мкасць |
| Р. |
навукаё́мкасці |
| Д. |
навукаё́мкасці |
| В. |
навукаё́мкасць |
| Т. |
навукаё́мкасцю |
| М. |
навукаё́мкасці |
Крыніцы:
piskunou2012.
навуказна́вец
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
навуказна́вец |
навуказна́ўцы |
| Р. |
навуказна́ўца |
навуказна́ўцаў |
| Д. |
навуказна́ўцу |
навуказна́ўцам |
| В. |
навуказна́ўца |
навуказна́ўцаў |
| Т. |
навуказна́ўцам |
навуказна́ўцамі |
| М. |
навуказна́ўцу |
навуказна́ўцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996.
навуказна́ўства
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
навуказна́ўства |
| Р. |
навуказна́ўства |
| Д. |
навуказна́ўству |
| В. |
навуказна́ўства |
| Т. |
навуказна́ўствам |
| М. |
навуказна́ўстве |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996.
навуказна́ўца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
навуказна́ўца |
навуказна́ўцы |
| Р. |
навуказна́ўцы |
навуказна́ўцаў |
| Д. |
навуказна́ўцу |
навуказна́ўцам |
| В. |
навуказна́ўцу |
навуказна́ўцаў |
| Т. |
навуказна́ўцам |
навуказна́ўцамі |
| М. |
навуказна́ўцу |
навуказна́ўцах |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012.
навуказна́ўчы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
навуказна́ўчы |
навуказна́ўчая |
навуказна́ўчае |
навуказна́ўчыя |
| Р. |
навуказна́ўчага |
навуказна́ўчай
навуказна́ўчае |
навуказна́ўчага |
навуказна́ўчых |
| Д. |
навуказна́ўчаму |
навуказна́ўчай |
навуказна́ўчаму |
навуказна́ўчым |
| В. |
навуказна́ўчы (неадуш.)
навуказна́ўчага (адуш.) |
навуказна́ўчую |
навуказна́ўчае |
навуказна́ўчыя (неадуш.)
навуказна́ўчых (адуш.) |
| Т. |
навуказна́ўчым |
навуказна́ўчай
навуказна́ўчаю |
навуказна́ўчым |
навуказна́ўчымі |
| М. |
навуказна́ўчым |
навуказна́ўчай |
навуказна́ўчым |
навуказна́ўчых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996.
навукападо́бна
прыслоўе, утворана ад прыметніка
| станоўч. |
выш. |
найвыш. |
| навукападо́бна |
- |
- |
навукападо́бнасць
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне
|
адз. |
| Н. |
навукападо́бнасць |
| Р. |
навукападо́бнасці |
| Д. |
навукападо́бнасці |
| В. |
навукападо́бнасць |
| Т. |
навукападо́бнасцю |
| М. |
навукападо́бнасці |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
навукападо́бны
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
навукападо́бны |
навукападо́бная |
навукападо́бнае |
навукападо́бныя |
| Р. |
навукападо́бнага |
навукападо́бнай
навукападо́бнае |
навукападо́бнага |
навукападо́бных |
| Д. |
навукападо́бнаму |
навукападо́бнай |
навукападо́бнаму |
навукападо́бным |
| В. |
навукападо́бны (неадуш.)
навукападо́бнага (адуш.) |
навукападо́бную |
навукападо́бнае |
навукападо́бныя (неадуш.)
навукападо́бных (адуш.) |
| Т. |
навукападо́бным |
навукападо́бнай
навукападо́бнаю |
навукападо́бным |
навукападо́бнымі |
| М. |
навукападо́бным |
навукападо́бнай |
навукападо́бным |
навукападо́бных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
навуко́ва
прыслоўе, утворана ад прыметніка
| станоўч. |
выш. |
найвыш. |
| навуко́ва |
- |
- |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012.