ру́мнуць
‘грымнуць’
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
ру́мну |
ру́мнем |
| 2-я ас. |
ру́мнеш |
ру́мнеце |
| 3-я ас. |
ру́мне |
ру́мнуць |
| Прошлы час |
| м. |
ру́мнуў |
ру́мнулі |
| ж. |
ру́мнула |
| н. |
ру́мнула |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
ру́мні |
ру́мніце |
| Дзеепрыслоўе |
| прош. час |
ру́мнуўшы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Румо́к
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
Румо́к |
| Р. |
Румка́ |
| Д. |
Румку́ |
| В. |
Румо́к |
| Т. |
Румко́м |
| М. |
Румку́ |
ру́мпель
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ру́мпель |
ру́мпелі |
| Р. |
ру́мпеля |
ру́мпеляў |
| Д. |
ру́мпелю |
ру́мпелям |
| В. |
ру́мпель |
ру́мпелі |
| Т. |
ру́мпелем |
ру́мпелямі |
| М. |
ру́мпелі |
ру́мпелях |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
ру́мпельны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
ру́мпельны |
ру́мпельная |
ру́мпельнае |
ру́мпельныя |
| Р. |
ру́мпельнага |
ру́мпельнай ру́мпельнае |
ру́мпельнага |
ру́мпельных |
| Д. |
ру́мпельнаму |
ру́мпельнай |
ру́мпельнаму |
ру́мпельным |
| В. |
ру́мпельны (неадуш.) ру́мпельнага (адуш.) |
ру́мпельную |
ру́мпельнае |
ру́мпельныя (неадуш.) ру́мпельных (адуш.) |
| Т. |
ру́мпельным |
ру́мпельнай ру́мпельнаю |
ру́мпельным |
ру́мпельнымі |
| М. |
ру́мпельным |
ру́мпельнай |
ру́мпельным |
ру́мпельных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Румпо́лле
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
Румпо́лле |
| Р. |
Румпо́лля |
| Д. |
Румпо́ллю |
| В. |
Румпо́лле |
| Т. |
Румпо́ллем |
| М. |
Румпо́ллі |
румы́н
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
румы́н |
румы́ны |
| Р. |
румы́на |
румы́наў |
| Д. |
румы́ну |
румы́нам |
| В. |
румы́на |
румы́наў |
| Т. |
румы́нам |
румы́намі |
| М. |
румы́не |
румы́нах |
Крыніцы:
nazounik2008,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
румыніза́цыя
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
| Н. |
румыніза́цыя |
| Р. |
румыніза́цыі |
| Д. |
румыніза́цыі |
| В. |
румыніза́цыю |
| Т. |
румыніза́цыяй румыніза́цыяю |
| М. |
румыніза́цыі |
Крыніцы:
piskunou2012.