Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
авеёзілмнопрстухшыэюя’

каўне́рык

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. каўне́рык каўне́рыкі
Р. каўне́рыка каўне́рыкаў
Д. каўне́рыку каўне́рыкам
В. каўне́рык каўне́рыкі
Т. каўне́рыкам каўне́рыкамі
М. каўне́рыку каўне́рыках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

каўне́рыкавы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. каўне́рыкавы каўне́рыкавая каўне́рыкавае каўне́рыкавыя
Р. каўне́рыкавага каўне́рыкавай
каўне́рыкавае		 каўне́рыкавага каўне́рыкавых
Д. каўне́рыкаваму каўне́рыкавай каўне́рыкаваму каўне́рыкавым
В. каўне́рыкавы (неадуш.)
каўне́рыкавага (адуш.)		 каўне́рыкавую каўне́рыкавае каўне́рыкавыя (неадуш.)
каўне́рыкавых (адуш.)
Т. каўне́рыкавым каўне́рыкавай
каўне́рыкаваю		 каўне́рыкавым каўне́рыкавымі
М. каўне́рыкавым каўне́рыкавай каўне́рыкавым каўне́рыкавых

Крыніцы: piskunou2012.

ка́ўнтар-чэ́к

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. ка́ўнтар-чэ́к ка́ўнтар-чэ́кі
Р. ка́ўнтар-чэ́ка ка́ўнтар-чэ́каў
Д. ка́ўнтар-чэ́ку ка́ўнтар-чэ́кам
В. ка́ўнтар-чэ́к ка́ўнтар-чэ́кі
Т. ка́ўнтар-чэ́кам ка́ўнтар-чэ́камі
М. ка́ўнтар-чэ́ку ка́ўнтар-чэ́ках

Крыніцы: piskunou2012.

Каўня́ны

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Каўня́ны
Р. Каўня́н
Каўня́наў
Д. Каўня́нам
В. Каўня́ны
Т. Каўня́намі
М. Каўня́нах

каўняро́вы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. каўняро́вы каўняро́вая каўняро́вае каўняро́выя
Р. каўняро́вага каўняро́вай
каўняро́вае		 каўняро́вага каўняро́вых
Д. каўняро́ваму каўняро́вай каўняро́ваму каўняро́вым
В. каўняро́вы (неадуш.)
каўняро́вага (адуш.)		 каўняро́вую каўняро́вае каўняро́выя (неадуш.)
каўняро́вых (адуш.)
Т. каўняро́вым каўняро́вай
каўняро́ваю		 каўняро́вым каўняро́вымі
М. каўняро́вым каўняро́вай каўняро́вым каўняро́вых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996.

каўняро́ўка

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. каўняро́ўка каўняро́ўкі
Р. каўняро́ўкі каўняро́вак
Д. каўняро́ўцы каўняро́ўкам
В. каўняро́ўку каўняро́ўкі
Т. каўняро́ўкай
каўняро́ўкаю		 каўняро́ўкамі
М. каўняро́ўцы каўняро́ўках

Крыніцы: piskunou2012.

Каўня́цін

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. Каўня́цін
Р. Каўня́ціна
Д. Каўня́ціну
В. Каўня́цін
Т. Каўня́цінам
М. Каўня́ціне

каўпа́к

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. каўпа́к каўпакі́
Р. каўпака́ каўпако́ў
Д. каўпаку́ каўпака́м
В. каўпа́к каўпакі́
Т. каўпако́м каўпака́мі
М. каўпаку́ каўпака́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Каўпакі́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Каўпакі́
Р. Каўпако́ў
Д. Каўпака́м
В. Каўпакі́
Т. Каўпака́мі
М. Каўпака́х

каўпако́вы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. каўпако́вы каўпако́вая каўпако́вае каўпако́выя
Р. каўпако́вага каўпако́вай
каўпако́вае		 каўпако́вага каўпако́вых
Д. каўпако́ваму каўпако́вай каўпако́ваму каўпако́вым
В. каўпако́вы
каўпако́вага		 каўпако́вую каўпако́вае каўпако́выя
каўпако́вых
Т. каўпако́вым каўпако́вай
каўпако́ваю		 каўпако́вым каўпако́вымі
М. каўпако́вым каўпако́вай каўпако́вым каўпако́вых

Крыніцы: tsblm1996.