прыво́льваць
‘упрошваць, пераконваць каго-небудзь’
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
прыво́льваю |
прыво́льваем |
| 2-я ас. |
прыво́льваеш |
прыво́льваеце |
| 3-я ас. |
прыво́львае |
прыво́льваюць |
| Прошлы час |
| м. |
прыво́льваў |
прыво́львалі |
| ж. |
прыво́львала |
| н. |
прыво́львала |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
прыво́львай |
прыво́львайце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
прыво́льваючы |
Крыніцы:
piskunou2012.
прыво́льна
прыслоўе, утворана ад прыметніка
| станоўч. |
выш. |
найвыш. |
| прыво́льна |
прыво́льней |
- |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012.
прыво́льнасць
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне
|
адз. |
| Н. |
прыво́льнасць |
| Р. |
прыво́льнасці |
| Д. |
прыво́льнасці |
| В. |
прыво́льнасць |
| Т. |
прыво́льнасцю |
| М. |
прыво́льнасці |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996.
Прыво́льная
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне
|
адз. |
| ж. |
| Н. |
Прыво́льная |
| Р. |
Прыво́льнай |
| Д. |
Прыво́льнай |
| В. |
Прыво́льную |
| Т. |
Прыво́льнай Прыво́льнаю |
| М. |
Прыво́льнай |
прыво́льны
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
прыво́льны |
прыво́льная |
прыво́льнае |
прыво́льныя |
| Р. |
прыво́льнага |
прыво́льнай прыво́льнае |
прыво́льнага |
прыво́льных |
| Д. |
прыво́льнаму |
прыво́льнай |
прыво́льнаму |
прыво́льным |
| В. |
прыво́льны (неадуш.) прыво́льнага (адуш.) |
прыво́льную |
прыво́льнае |
прыво́льныя (неадуш.) прыво́льных (адуш.) |
| Т. |
прыво́льным |
прыво́льнай прыво́льнаю |
прыво́льным |
прыво́льнымі |
| М. |
прыво́льным |
прыво́льнай |
прыво́льным |
прыво́льных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Прыво́льны
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне
|
адз. |
| м. |
| Н. |
Прыво́льны |
| Р. |
Прыво́льнага |
| Д. |
Прыво́льнаму |
| В. |
Прыво́льны |
| Т. |
Прыво́льным |
| М. |
Прыво́льным |
прыво́рванне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
прыво́рванне |
| Р. |
прыво́рвання |
| Д. |
прыво́рванню |
| В. |
прыво́рванне |
| Т. |
прыво́рваннем |
| М. |
прыво́рванні |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
прыво́рваць
дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
прыво́рваю |
прыво́рваем |
| 2-я ас. |
прыво́рваеш |
прыво́рваеце |
| 3-я ас. |
прыво́рвае |
прыво́рваюць |
| Прошлы час |
| м. |
прыво́рваў |
прыво́рвалі |
| ж. |
прыво́рвала |
| н. |
прыво́рвала |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
прыво́рвай |
прыво́рвайце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
прыво́рваючы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
прыво́рка
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
| Н. |
прыво́рка |
| Р. |
прыво́ркі |
| Д. |
прыво́рцы |
| В. |
прыво́рку |
| Т. |
прыво́ркай прыво́ркаю |
| М. |
прыво́рцы |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012.