іржэ́ўе
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
іржэ́ўе |
| Р. |
іржэ́ўя |
| Д. |
іржэ́ўю |
| В. |
іржэ́ўе |
| Т. |
іржэ́ўем |
| М. |
іржэ́ўі |
Крыніцы:
piskunou2012.
іржэ́ўнік
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
іржэ́ўнік |
іржэ́ўнікі |
| Р. |
іржэ́ўніку |
іржэ́ўнікаў |
| Д. |
іржэ́ўніку |
іржэ́ўнікам |
| В. |
іржэ́ўнік |
іржэ́ўнікі |
| Т. |
іржэ́ўнікам |
іржэ́ўнікамі |
| М. |
іржэ́ўніку |
іржэ́ўніках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
іржэ́ўнікавы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
іржэ́ўнікавы |
іржэ́ўнікавая |
іржэ́ўнікавае |
іржэ́ўнікавыя |
| Р. |
іржэ́ўнікавага |
іржэ́ўнікавай іржэ́ўнікавае |
іржэ́ўнікавага |
іржэ́ўнікавых |
| Д. |
іржэ́ўнікаваму |
іржэ́ўнікавай |
іржэ́ўнікаваму |
іржэ́ўнікавым |
| В. |
іржэ́ўнікавы (неадуш.) іржэ́ўнікавага (адуш.) |
іржэ́ўнікавую |
іржэ́ўнікавае |
іржэ́ўнікавыя (неадуш.) іржэ́ўнікавых (адуш.) |
| Т. |
іржэ́ўнікавым |
іржэ́ўнікавай іржэ́ўнікаваю |
іржэ́ўнікавым |
іржэ́ўнікавымі |
| М. |
іржэ́ўнікавым |
іржэ́ўнікавай |
іржэ́ўнікавым |
іржэ́ўнікавых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012.
іржэ́ўніна
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
іржэ́ўніна |
іржэ́ўніны |
| Р. |
іржэ́ўніны |
іржэ́ўнін |
| Д. |
іржэ́ўніне |
іржэ́ўнінам |
| В. |
іржэ́ўніну |
іржэ́ўніны |
| Т. |
іржэ́ўнінай іржэ́ўнінаю |
іржэ́ўнінамі |
| М. |
іржэ́ўніне |
іржэ́ўнінах |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
ірза́ць
‘іржаць’
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
іржу́ |
іржо́м |
| 2-я ас. |
іржэ́ш |
іржаце́ |
| 3-я ас. |
іржэ́ |
іржу́ць |
| Прошлы час |
| м. |
ірза́ў |
ірза́лі |
| ж. |
ірза́ла |
| н. |
ірза́ла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
іржы́ |
іржы́це |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
іржучы́ |
Крыніцы:
piskunou2012.
Ірку́цк
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
Ірку́цк |
| Р. |
Ірку́цка |
| Д. |
Ірку́цку |
| В. |
Ірку́цк |
| Т. |
Ірку́цкам |
| М. |
Ірку́цку |
ірлава́ць
‘крычаць па-арлінаму’
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
ірлу́ю |
ірлу́ем |
| 2-я ас. |
ірлу́еш |
ірлу́еце |
| 3-я ас. |
ірлу́е |
ірлу́юць |
| Прошлы час |
| м. |
ірлава́ў |
ірлава́лі |
| ж. |
ірлава́ла |
| н. |
ірлава́ла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
ірлу́й |
ірлу́йце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
ірлу́ючы |
Крыніцы:
piskunou2012.