Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя

сла́ўгарадскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. сла́ўгарадскі сла́ўгарадская сла́ўгарадскае сла́ўгарадскія
Р. сла́ўгарадскага сла́ўгарадскай
сла́ўгарадскае		 сла́ўгарадскага сла́ўгарадскіх
Д. сла́ўгарадскаму сла́ўгарадскай сла́ўгарадскаму сла́ўгарадскім
В. сла́ўгарадскі (неадуш.)
сла́ўгарадскага (адуш.)		 сла́ўгарадскую сла́ўгарадскае сла́ўгарадскія (неадуш.)
сла́ўгарадскіх (адуш.)
Т. сла́ўгарадскім сла́ўгарадскай
сла́ўгарадскаю		 сла́ўгарадскім сла́ўгарадскімі
М. сла́ўгарадскім сла́ўгарадскай сла́ўгарадскім сла́ўгарадскіх

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012.

сла́ўка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. сла́ўка сла́ўкі
Р. сла́ўкі сла́вак
Д. сла́ўцы сла́ўкам
В. сла́ўку сла́вак
Т. сла́ўкай
сла́ўкаю		 сла́ўкамі
М. сла́ўцы сла́ўках

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Сла́ўкава

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. Сла́ўкава
Р. Сла́ўкава
Д. Сла́ўкаву
В. Сла́ўкава
Т. Сла́ўкавам
М. Сла́ўкаве

сла́ўкавіцкі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. сла́ўкавіцкі сла́ўкавіцкая сла́ўкавіцкае сла́ўкавіцкія
Р. сла́ўкавіцкага сла́ўкавіцкай
сла́ўкавіцкае		 сла́ўкавіцкага сла́ўкавіцкіх
Д. сла́ўкавіцкаму сла́ўкавіцкай сла́ўкавіцкаму сла́ўкавіцкім
В. сла́ўкавіцкі (неадуш.)
сла́ўкавіцкага (адуш.)		 сла́ўкавіцкую сла́ўкавіцкае сла́ўкавіцкія (неадуш.)
сла́ўкавіцкіх (адуш.)
Т. сла́ўкавіцкім сла́ўкавіцкай
сла́ўкавіцкаю		 сла́ўкавіцкім сла́ўкавіцкімі
М. сла́ўкавіцкім сла́ўкавіцкай сла́ўкавіцкім сла́ўкавіцкіх

Крыніцы: piskunou2012.

Сла́ўкавічы

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Сла́ўкавічы
Р. Сла́ўкавіч
Сла́ўкавічаў
Д. Сла́ўкавічам
В. Сла́ўкавічы
Т. Сла́ўкавічамі
М. Сла́ўкавічах

сла́ўленне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. сла́ўленне
Р. сла́ўлення
Д. сла́ўленню
В. сла́ўленне
Т. сла́ўленнем
М. сла́ўленні

Крыніцы: krapivabr2012.

слаўле́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. слаўле́нне
Р. слаўле́ння
Д. слаўле́нню
В. слаўле́нне
Т. слаўле́ннем
М. слаўле́нні

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

сла́ўна

прыслоўе

станоўч. выш. найвыш.
сла́ўна слаўне́й найслаўне́й

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Сла́ўнае

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне

адз.
н.
Н. Сла́ўнае
Р. Сла́ўнага
Д. Сла́ўнаму
В. Сла́ўнае
Т. Сла́ўным
М. Сла́ўным

сла́ўнасць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

адз.
Н. сла́ўнасць
Р. сла́ўнасці
Д. сла́ўнасці
В. сла́ўнасць
Т. сла́ўнасцю
М. сла́ўнасці

Крыніцы: piskunou2012.