парася́тнік
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
парася́тнік |
парася́тнікі |
| Р. |
парася́тніка |
парася́тнікаў |
| Д. |
парася́тніку |
парася́тнікам |
| В. |
парася́тнік |
парася́тнікі |
| Т. |
парася́тнікам |
парася́тнікамі |
| М. |
парася́тніку |
парася́тніках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
парася́ціна
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
| Н. |
парася́ціна |
| Р. |
парася́ціны |
| Д. |
парася́ціне |
| В. |
парася́ціну |
| Т. |
парася́цінай парася́цінаю |
| М. |
парася́ціне |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
парася́цінка
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
| Н. |
парася́цінка |
| Р. |
парася́цінкі |
| Д. |
парася́цінцы |
| В. |
парася́цінку |
| Т. |
парася́цінкай парася́цінкаю |
| М. |
парася́цінцы |
Крыніцы:
piskunou2012.
парася́чы
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
парася́чы |
парася́чая |
парася́чае |
парася́чыя |
| Р. |
парася́чага |
парася́чай парася́чае |
парася́чага |
парася́чых |
| Д. |
парася́чаму |
парася́чай |
парася́чаму |
парася́чым |
| В. |
парася́чы (неадуш.) парася́чага (адуш.) |
парася́чую |
парася́чае |
парася́чыя (неадуш.) парася́чых (адуш.) |
| Т. |
парася́чым |
парася́чай парася́чаю |
парася́чым |
парася́чымі |
| М. |
парася́чым |
парася́чай |
парася́чым |
парася́чых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
парася́чы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
парася́чы |
парася́чая |
парася́чае |
парася́чыя |
| Р. |
парася́чага |
парася́чай парася́чае |
парася́чага |
парася́чых |
| Д. |
парася́чаму |
парася́чай |
парася́чаму |
парася́чым |
| В. |
парася́чы (неадуш.) парася́чага (адуш.) |
парася́чую |
парася́чае |
парася́чыя (неадуш.) парася́чых (адуш.) |
| Т. |
парася́чым |
парася́чай парася́чаю |
парася́чым |
парася́чымі |
| М. |
парася́чым |
парася́чай |
парася́чым |
парася́чых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
паратава́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
паратава́нне |
| Р. |
паратава́ння |
| Д. |
паратава́нню |
| В. |
паратава́нне |
| Т. |
паратава́ннем |
| М. |
паратава́нні |
Крыніцы:
piskunou2012.
паратава́ць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
парату́ю |
парату́ем |
| 2-я ас. |
парату́еш |
парату́еце |
| 3-я ас. |
парату́е |
парату́юць |
| Прошлы час |
| м. |
паратава́ў |
паратава́лі |
| ж. |
паратава́ла |
| н. |
паратава́ла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
парату́й |
парату́йце |
| Дзеепрыслоўе |
| прош. час |
паратава́ўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
парата́ксіс
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
парата́ксіс |
парата́ксісы |
| Р. |
парата́ксісу |
парата́ксісаў |
| Д. |
парата́ксісу |
парата́ксісам |
| В. |
парата́ксіс |
парата́ксісы |
| Т. |
парата́ксісам |
парата́ксісамі |
| М. |
парата́ксісе |
парата́ксісах |
Крыніцы:
piskunou2012.