Сталю́гі
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы
|
мн. |
| Н. |
Сталю́гі |
| Р. |
Сталю́г Сталю́гаў |
| Д. |
Сталю́гам |
| В. |
Сталю́гі |
| Т. |
Сталю́гамі |
| М. |
Сталю́гах |
сталява́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
сталява́нне |
| Р. |
сталява́ння |
| Д. |
сталява́нню |
| В. |
сталява́нне |
| Т. |
сталява́ннем |
| М. |
сталява́нні |
Крыніцы:
piskunou2012.
сталява́ны
дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, незакончанае трыванне
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
сталява́ны |
сталява́ная |
сталява́нае |
сталява́ныя |
| Р. |
сталява́нага |
сталява́най сталява́нае |
сталява́нага |
сталява́ных |
| Д. |
сталява́наму |
сталява́най |
сталява́наму |
сталява́ным |
| В. |
сталява́ны (неадуш.) сталява́нага (адуш.) |
сталява́ную |
сталява́нае |
сталява́ныя (неадуш.) сталява́ных (адуш.) |
| Т. |
сталява́ным |
сталява́най сталява́наю |
сталява́ным |
сталява́нымі |
| М. |
сталява́ным |
сталява́най |
сталява́ным |
сталява́ных |
Крыніцы:
piskunou2012.
сталява́р
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
сталява́р |
сталява́ры |
| Р. |
сталява́ра |
сталява́раў |
| Д. |
сталява́ру |
сталява́рам |
| В. |
сталява́ра |
сталява́раў |
| Т. |
сталява́рам |
сталява́рамі |
| М. |
сталява́ру |
сталява́рах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
сталява́ць
‘класці столь (сталяваць хату і без прамога дапаўнення)’
дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
сталю́ю |
сталю́ем |
| 2-я ас. |
сталю́еш |
сталю́еце |
| 3-я ас. |
сталю́е |
сталю́юць |
| Прошлы час |
| м. |
сталява́ў |
сталява́лі |
| ж. |
сталява́ла |
| н. |
сталява́ла |
| Загадны лад |
| 2-я ас. |
сталю́й |
сталю́йце |
| Дзеепрыслоўе |
| цяп. час |
сталю́ючы |
Крыніцы:
piskunou2012.