назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
| эфедры́ну | |
| эфедры́ну | |
| эфедры́нам | |
| эфедры́не |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
| эфедры́ну | |
| эфедры́ну | |
| эфедры́нам | |
| эфедры́не |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
[Ад грэч. ephedra.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
(ад эфедра)
алкалоід, які змяшчаецца ў эфедры; выкарыстоўваецца ў медыцыне пры бранхіяльнай астме, паніжэнні крывянога ціску і
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
эфедри́н
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
эфе́дра, ‑ы,
Вечназялёны куст, расліна сямейства эфедравых, якая ўтрымлівае алкалоіды (
[Грэч. ephedra.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
тэафедры́н
(ад
лекавы прэпарат, які выкарыстоўваецца пры бранхіяльнай астме.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
АМІНАСПІРТЫ́,
арганічныя аліфатычныя злучэнні, малекула якіх мае амінагрупу NH2 і гідраксільную групу OH; CnH2n(NH2)OH. Масляністыя вадкасці з уласцівасцямі асноў. З
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)