усе́чаны, -ая, -ае.

У матэматыцы: такі, у якога верхняя частка адсечана плоскасцю.

У. конус.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

усе́чаны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. усе́чаны усе́чаная усе́чанае усе́чаныя
Р. усе́чанага усе́чанай
усе́чанае		 усе́чанага усе́чаных
Д. усе́чанаму усе́чанай усе́чанаму усе́чаным
В. усе́чаны (неадуш.)
усе́чанага (адуш.)		 усе́чаную усе́чанае усе́чаныя (неадуш.)
усе́чаных (адуш.)
Т. усе́чаным усе́чанай
усе́чанаю		 усе́чаным усе́чанымі
М. усе́чаным усе́чанай усе́чаным усе́чаных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

усе́чаны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. усе́чаны усе́чаная усе́чанае усе́чаныя
Р. усе́чанага усе́чанай
усе́чанае		 усе́чанага усе́чаных
Д. усе́чанаму усе́чанай усе́чанаму усе́чаным
В. усе́чаны (неадуш.)
усе́чанага (адуш.)		 усе́чаную усе́чанае усе́чаныя (неадуш.)
усе́чаных (адуш.)
Т. усе́чаным усе́чанай
усе́чанаю		 усе́чаным усе́чанымі
М. усе́чаным усе́чанай усе́чаным усе́чаных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

усе́чаны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. усе́чаны усе́чаная усе́чанае усе́чаныя
Р. усе́чанага усе́чанай
усе́чанае		 усе́чанага усе́чаных
Д. усе́чанаму усе́чанай усе́чанаму усе́чаным
В. усе́чаны (неадуш.)
усе́чанага (адуш.)		 усе́чаную усе́чанае усе́чаныя (неадуш.)
усе́чаных (адуш.)
Т. усе́чаным усе́чанай
усе́чанаю		 усе́чаным усе́чанымі
М. усе́чаным усе́чанай усе́чаным усе́чаных

Кароткая форма: усе́чана.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

усе́чаны

1. прич. усечённый; обру́бленный; подру́бленный;

2. прил., в разн. знач. усечённый;

у. ко́нус — мат. усечённый ко́нус;

~ныя прыме́тнікі — грам. усечённые прилага́тельные

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

усе́чаны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад усячы, усекчы.

2. у знач. прым. Спец. Такі, верхняя частка якога адсечана плоскасцю, паралельная да асновы. Усечаны конус.

3. у знач. прым. У граматыцы і літаратуразнаўстве — з усячэннем (у 2 знач.). Усечаная абрэвіятура. Усечаны верш. Усечаны дактыль.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

усе́чаны ábgeschnítten, ábgekürzt; матэм. ábgestumpft;

усе́чаны ко́нус ábgestumpfte Kégel, Kégelstumpf m -(e)s, -stümpfe

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

усечённый в разн. знач. усе́чаны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ПРЫЧО́ЛАК,

элемент страхі каркаснай канструкцыі вясковай хаты. Ствараўся за кошт таго, што франтон быў усечаны знізу схілам страхі. П. павялічваў вынас схілу страхі і лепш засцерагаў ад вільгаці тарцовую сцяну хаты. Найчасцей пашыраны ў Зах. Палессі (у Брэсцкім, Камянецкім, Кобрынскім, Драгічынскім і інш. р-нах).

т. 13, с. 87

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

КЕ́НІЯ (Kenya),

патухлы вулкан у Кеніі, на У ад Усх.-Афр. рыфтавай сістэмы. Выш. 5199 м (другая па выш. пасля Кіліманджары вяршыня ў Афрыцы). Усечаны конус над лававым плато. Горныя лясы, лугі, на вяршыні — шматгадовыя снягі і ледавікі (каля 15, даўж. да 1,5 км). На выш. 1200—2000 м плантацыі кавы, сізалю, бананаў. Уваходзіць у склад нац. парку Маўнт-Кенія.

т. 8, с. 231

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)