сомне́ние сумне́нне, -ння ср.;
его́ взяло́ сомне́ние яго́ ўзяло́ сумне́нне;
не подлежи́т сомне́нию не падляга́е сумне́нню, не выкліка́е сумне́ння;
◊
без сомне́ния, вне сомне́ния безумо́ўна, бясспрэ́чна.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
сомнение
Том: 32, старонка: 85.
Гістарычны слоўнік беларускай мовы (1982–2017)
сомнение
Том: 32, старонка: 85.
Гістарычны слоўнік беларускай мовы (1982–2017)
закра́сться сов. закра́сціся;
закра́лось сомне́ние закра́лася сумне́нне.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
сумне́нне ср. сомне́ние;
узя́ць пад с. — взять под сомне́ние; подве́ргнуть сомне́нию; усомни́ться;
не падляга́е ~нню — не подлежи́т сомне́нию
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
паняве́рка ж. сомне́ние, поте́ря ве́ры (во что-л.), разуве́ренность
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
закра́сціся сов. закра́сться;
сумне́нне ~ра́лася ў душу́ — сомне́ние закра́лось в ду́шу
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
няве́ра ж., разг. неве́рие ср.; сомне́ние ср.;
н. ў по́спех — неве́рие в успе́х
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Сумне́нне ’няўпэўненасць; няпэўнасць, недавер’ (ТСБМ, Некр. і Байк.), ст.-бел. сумненье (XV ст., КГС). Укр. сумні́ння, рус. сомне́ние (з *сумнѣние, куды была ўведзена прыстаўка со‑ з ц.-слав. — Фасмер, 3, 716), стараж.-рус. сумьнѣние, польск. sumienie, ст.-польск. sǫmnienie, пазней sumnienie, балг. съмне́ние ’сумненне, падазрэнне’, ст.-слав. сѫмьнѣние ’тс’. З першаснага *sąmnienie, аддзеяслоўнага дэрывата ад прасл. *sǫmьněti ’мець сумненне, працівіцца, супраціўляцца’, параўн. укр. сумни́тися, ст.-рус. сумьнѣтися, ст.-польск. sǫmnieć się ’сумнявацца’, серб.-харв. súmnjati ’сумнявацца, падазраваць’, якое ад прасл. *sǫmьną, дэрывата ад прасл. *sъ‑mьněti ’думаць; сумнявацца, падазраваць’; гл. сум (Бязлай, 3, 31; Борысь, 586; Фасмер, там жа; ЕСУМ, 5, 474–475). Басай–Сяткоўскі (Słownik, 350) бачаць тут кальку лац. con‑scientia — s‑umnienie. Параўн. сумна 1, гл.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
зарони́ть сов.
1. разг. (бросить) кі́нуць; (забросить) закі́нуць;
со́лнце зарони́ло лучи́ в ко́мнату со́нца кі́нула про́мні ў пако́й;
2. (вызвать, возбудить) пасе́яць, вы́клікаць, узбудзі́ць;
зарони́ть сомне́ние пасе́яць (вы́клікаць) сумне́нне;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)